Σχόλιο για την ανάρτηση "Ο Βοριάς και ο Ήλιος - Μύθος του Αισώπου"

Η Big άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ο Βοριάς και ο Ήλιος - Μύθος του Αισώπου":

Γειά σας!
Παρακολουθώ το blog σας καιρό τώρα και μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση η ενασχόληση σας με την τέχνη. Βρίσκω πολύ όμορφο αυτό που κάνετε ενώ πιστεύω πως ο χρόνο σας θα είναι ιδιαίτερα περιορισμένος.
Είχα κι εγώ στο παρελθόν μια ανάλογη εμπειρία με μία από αυτές που διάβασα στις αναρτήσεις σας με τίτλο Ψυχοθεραπευτικές εμπειρίες.
Η δική μου εμπειρία δεν αφορά όμως ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή αλλά ομοιοπαθητικό θεραπευτή.
Πιο συγκεκριμένα, αντιμετώπισα προβλήματα δερματικά και ιλίγγους.
Θα ήθελα, αν έχετε τη δυνατότητα να μας πείτε δύο λόγια για την ψυχοθεραπεία και τις διαφορές της με την ομοιοπαθητική.

Σας ευχαριστώ πολύ και καλή συνέχεια!

"Ιοκάστη" του Γ.Λαμπή.

"Ήταν μια νύκτα γεμάτη πλανεύτρες φωνές και μελωδίες από μυθικές Σειρήνες. Τις άκουγαν μόνο όσοι τολμούσαν να σταθούν στο φως της πανσέληνου και να τη κοιτάξουν κατάματα.

Η Ιοκάστη στάθηκε στη μέση της άμμου. Ανάγειρε το κεφάλι και η ματιά της γέμισε από μαγεμένο φως. Άνοιξαν τʼαυτιά της καρδιάς της να μπουν οι μαγεμένοι ήχοι. Άρχισε να ζαλίζεται. Να μεθάει. Εκεί που το σώμα της άρχισε να μουδιάζει, από την γλύκα του αλλόκοτου μεθυσιού, ένοιωσε δύο μάτια να τη κοιτάνε επίμονα. Η καρδιά της τρόμαξε και άρχισε να κτυπά τρελά. Κρύος ιδρώτας την περιέλουσε. Τα πόδια της βυθίστηκαν στην άμμο. Μια αόρατη δύναμη την τραβούσε, προς το μέρος της. Η ψυχή της ανατρίχιασε. Ένοιωσε παγιδευμένη στον ιστό μιας αράχνης. Μιας αράχνης που καραδοκούσε στο σκοτάδι. Την άκουσε να ακονίζει τα δόντια της και να τραβά το κολλώδες δίκτυ, με το θήραμα παγιδευμένο, προς το μέρος της..."

Ο Γ. Λαμπής γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1962. Είναι νυμφευμένος και πατέρας δυο παιδιών. Εργάζεται στη Μετεωρολογική Υπηρεσία. Χρονογραφήματα και ποιήματα του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς στον ημερήσιο τύπο και περιοδικά. Έχει γράψει θεατρικά έργα εκ των οποίων μερικά έχουν ανεβαστεί από διάφορους Θεατρικούς Ομίλους. Το "Ιοκάστη" είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις "Αναζητήσεις".

Ο Βοριάς και ο Ήλιος - Μύθος του Αισώπου

Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν πως οι ψυχολόγοι μόνο χρησιμοποιούν ιστορίες διδακτικές, για να δώσουν πρακτικά στον άλλο το νόημα που επιθυμούν, σας μεταφέρω σήμερα τη δική μου εμπειρία που δείχνει πως και το αντίθετο μπορεί να συμβεί.

Πρόσφατα, μία κυρία μού διηγήθηκε στο γραφείο μια ιστορία. Έναν μύθο του Αισώπου που δεν ξέρω να πω αν το είχα ακούσει ποτέ μου. Ήταν μία πολύ όμορφη στιγμή με πολλά νοήματα.

Έψαξα και την βρήκα για να τη μοιραστώ μαζί σας.

"Πριν πολλά πολλά χρόνια ο Βοριάς και ο Ήλιος είχαν μια διαφωνία. Ο καθένας θεωρούσε ότι ήταν δυνατότερος από τον άλλο. «Εγώ είμαι πιο δυνατός» έλεγε ο Ήλιος και έλαμπε καμαρωτός. «Όχι, εγώ είμαι ο δυνατότερος» φώναζε ο Βοριάς και φυσούσε δυνατά για να το αποδείξει. Η διαφωνία αυτή κρατούσε μέρες αφού και οι δύο ήταν τόσο πεισματάρηδες που δεν άλλαζαν γνώμη.

Μια μέρα, και ενώ φαινόταν ότι η διαφωνία αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ, είπε ο Βοριάς: «Σκέφτηκα κάτι! Υπάρχει τρόπος να δούμε ποιος είναι ο δυνατότερος. Θα βρούμε ένα άνθρωπο, στην τύχη, και όποιος καταφέρει να τον αναγκάσει να βγάλει τα ρούχα του θα είναι ο δυνατότερος». Ο Ήλιος βρήκε πολύ καλή την ιδέα του Βοριά και αμέσως ξεκίνησαν με σκοπό να βρουν ένα άνθρωπο.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και να! Κάποιος οδοιπόρος, ερχόταν προς το μέρος τους. Πριν τους πλησιάσει αρκετά, συμφώνησαν να ξεκινήσει πρώτος ο Βοριάς την προσπάθεια να τον γδύσει. Άρχισε τότε να φυσάει προς την κατεύθυνση του ανθρώπου. Όμως, μόλις οι πρώτες ριπές του έφτασαν τον οδοιπόρο, εκείνος σταύρωσε τα χέρια του και χαμήλωσε το κεφάλι, για να προφυλακτεί από τον άνεμο. Ο Βοριάς συνέχισε να φυσάει αλλά ο άνθρωπος αντί να γδυθεί κούμπωσε επιμελώς το πανωφόρι του. Θυμωμένος ο Βοριάς φύσηξε πιο δυνατά, αλλά το ποθητό γι’ αυτόν αποτέλεσμα δεν ερχόταν. Αντίθετα ο άνθρωπος έβγαλε από τις αποσκευές του μια κουβέρτα και τυλίχθηκε με αυτή. Απογοητευμένος τότε ο Βοριάς, έδωσε την θέση του στον Ήλιο, για να προσπαθήσει κι εκείνος.

Ο Ήλιος υψώθηκε στον ουρανό και άρχισε να λάμπει, σκορπώντας μια ευχάριστη ζεστασιά στο μέρος που προηγουμένως είχε παγώσει από το φύσημα του Βοριά. Αμέσως ο άνθρωπος έβγαλε την κουβέρτα από πάνω του και την ξαναέβαλε στις αποσκευές του. Ο Ήλιος συνέχισε τότε να λάμπει και μάλιστα δυνάμωνε σιγά σιγά την ένταση του. Αρχίζοντας να ιδρώνει τότε ο οδοιπόρος, έβγαζε σιγά σιγά τα ρούχα του, ώσπου στο τέλος ολόγυμνος και τρέχοντας, έψαχνε να βρει κάποιο δέντρο για να προφυλακτεί, από την λάμψη του Ηλίου, στον ίσκιο του. Δέντρο δεν βρήκε, αλλά για καλή του τύχη εκεί κοντά κυλούσε ένα ποτάμι. Σε αυτό βούτηξε ο οδοιπόρος μας και κάθισε έως ότου ο Ήλιος επανήλθε στην φυσιολογική του λάμψη.

Ο Βοριάς ηττημένος, γύρισε προς τον Ήλιο και του είπε: «Είσαι όντως ο δυνατότερος».

Η κυρία Γ. μου την διηγήθηκε για να μου εξηγήσει πως ο πατέρας της της την είχε μάθει και πως η ίδια πιστεύει σε αυτή την αρχή: πως δηλαδή η καλοσύνη είναι πιο δυνατή απ'οτιδήποτε άλλο!

Με τον τρόπο αυτό προσπάθησε να μου εξηγήσει την στάση της απέναντι στο σύζυγό της με τον οποίο βρίσκεται σε διάσταση και απέναντι στα παιδιά της που την έχουν επικρίνει για την "υποχωρητικότητά" της απέναντί του.

Ένα άλλο παράδειγμα, που θυμίζει την εμπειρία με τον ψυχοθεραπευτή της κυρίας Λ., είχα κι εγώ πολύ πρόσφατα αλλά μου έχει συμβεί και στο παρελθόν με διάφορες άλλες μορφές.

Πρόκειται για μία κυρία την οποία «την κέρδισα», όπως αυτή μου είπε στο πρώτο μας ραντεβού, μέσα από την φωνή μου. Πιο συγκεκριμένα, έλαβα ένα τηλεφώνημα τον περασμένο Αύγουστο για ενημέρωση προώθησης προϊόντος από μία τράπεζα. Είπα πως δεν ενδιαφέρομαι. Μία μέρα αργότερα με πήρε τηλέφωνο για να κλείσουμε ραντεβού. Στην πρώτη μας συνάντηση μου είπε πως εγώ δεν την γνωρίζω αλλά πως αυτή γνωρίζει πολλά για ‘μένα: πως είμαι στα ’40, παντρεμένος και ευτυχισμένος. Πως αγαπώ τη δουλειά μου και πως έχω βοηθήσει πολύ κόσμο.

Της απάντησα πως, με εξαίρεση το τελευταίο που θα το αντιλαμβανόμουν με διαφορετικό τρόπο, είμαι σίγουρος πως ισχύουν όλα αυτά και πως θα αρκούσε κάποιος να με ρωτήσει για να του τα πω με ευκολία – άρα πως δεν μου μαθαίνει τίποτα το καινούργιο.

Ντράπηκε λίγο από την απάντησή μου και βιάστηκε να προσθέσει πως ενώ τα γνωρίζει, δεν έψαξε ποτέ τις πληροφορίες αυτές αλλά θεωρεί πως της δόθηκαν μ’έναν τρόπο μέσα από το «τυχαίο» τηλεφώνημά μας μιας και δουλεύει για την τράπεζα και πιο συγκεκριμένα ακούγοντας τη φωνή μου η οποία της φάνηκε γνωστή.

Αυτό, προσωπικά δεν με εκπλήσσει καθόλου γιατί είμαι σίγουρος πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε πολλές στιγμές μέσα στην μέρα μας (εξαιρώ τις στιγμές που μπορεί κάτι να έχει συμβεί και να είμαστε απορροφημένοι) που είμαστε ο εαυτό μας και το δηλώνουμε με μεγαλύτερη αμεσότητα με κάθε μέσο και τρόπο επικοινωνίας. Αυτό βέβαια ισχύει υπό την προϋπόθεση πως ο άνθρωπος είναι ο εαυτό του και δεν κινείται με «ψεύτικο εαυτό» (ή ψεύτικους εαυτούς)!

Πρόσθεσε μάλιστα πως στα χέρια μου αναγνωρίζει τα χέρια του πατέρα της και θεωρεί πως αυτό δεν είναι τυχαίο. Από την φωνή μου επίσης είχε και μία «εικόνα» σαν φωτογραφία για μένα η οποία θεωρεί πως δεν διαψεύδεται καθόλου.

Η αίσθηση του «αυτό το έχω ξαναζήσει» μπορεί να είναι ή τουλάχιστον μοιάζει με το φαινόμενο του déjà-vu ("παραμνησία" από ορισμένους στα ελληνικά) για το οποίο τόσα έχουν γραφτεί και υπάρχουν αρκετές διαφορετικές ερμηνείες.

Προσθέτω σε αυτό το εξής: προφανώς, όπως προκύπτει από το υλικό της ψυχοθεραπεία με την κυρία αυτή, από καιρό είχε διαπιστώσει την ανάγκη της να έρθει σε επαφή με κάποιον Ψ. Ο κυριότερος λόγος που δεν το είχε κάνει, λέει, ήταν το «βάρος» που η ίδια αισθανόταν και από το οποίο για να απελευθερωθεί θεωρούσε πως θα ‘πρεπε να βρει έναν άνθρωπο εμπιστοσύνης για να το «εξομολογηθεί».

Πρακτικά δηλαδή «ήρθε η στιγμή για ‘κείνη» και είχε την ανάγκη να με θεωρήσει σύντομα και άμεσα «άνθρωπο εμπιστοσύνης».

Ήταν μάλιστα και επείγον να το κάνει γιατί σύντομα, φοβόταν πως το μυστικό της θα μαθευόταν και θα την έφερνε σε δεινή θέση απέναντι στην οικογένειά της, γεγονός που πραγματοποιήθηκε σε λίγες μόνο μέρες από την γνωριμία μας!

Η άμεση ανάγκη της να σχετιστεί με κάποιον από τον οποίο θα μπορεί να βρει την απαραίτητη στήριξη και να την αποδεχθεί όπως είναι –πιο εύκολο για κάποιον που δεν την έχει γνωρίσει στο παρελθόν στο οποίο έκανε πράγματα κρυφά για τα οποία δεν είναι διόλου περήφανη- εκπορεύονταν από την ασυνείδητη πρόβλεψή της πως όλοι οι δικοί της άνθρωποι θα την απόδιωχναν όταν θα αποκαλύπτονταν το «πραγματικό της πρόσωπο».

Τότε μάλιστα «θυμήθηκε» κι ένα όνειρο που δεν γνωρίζω αν ποτέ το έζησε πραγματικά! Αφού μπορεί να είναι αποκύημα – σχηματισμός των τωρινών συναισθημάτων της και δεν μπορούσε να το τοποθετήσει παρά πολύ αδρά σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Αυτά και άλλα πολλά που θα είχα να σας διηγηθώ ως ιστορίες σχετικές που μπορεί βέβαια να προβληματίσουν και τους πιο «ορθολογικούς» ανθρώπους.

Βέβαια η άποψή μου είναι πως μπορεί να μην έχουμε απαντήσεις για όλα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν ως φαινόμενα. Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερη αξία για την ψυχοθεραπεία είναι το πώς εμείς τα ερμηνεύουμε και πώς τα τοποθετούμε στα κομβικά σημεία της ζωής μας γιατί αυτά με την σειρά τους «νοηματοδοτούν» σχέσεις, σκέψεις, αποφάσεις, στάσεις μας.

Ως αναφορά για τα «χαρίσματα» που αναφέρει η κυρία Λ. στην επιστολή της, όπως απάντησα και στην ίδια, είμαι πολύ πιο φειδωλός.

Όχι πως δεν πιστεύω πως υπάρχουν αλλά πιστεύω πως χρειάζονται σύνεση και διάκριση: ένα όργανο στα χέρια ενός μουσικού μπορεί να βγάλει μουσική ενώ το ίδιο όργανο στα χέρια ενός ανίδεου το πολύ-πολύ να κάνει θόρυβο!

Αυτά (πάλι) με τα όνειρα!

Όνειρο: προετοιμασία και αποφυγή.

Τα φαινόμενα που παρουσιάζω δεν θεωρούνται καθόλου σπάνια και μπορούν να έχουν περισσότερες πιθανές εξηγήσεις.

Το ίδιο μου έχει συμβεί πολλές φορές να το διαπιστώσω σε ζευγάρια όπου «ασυνείδητες αντιλήψεις» για χωρισμό λαμβάνουν μορφές ονείρου που προειδοποιούν και προετοιμάζουν κατάλληλα το άτομο.

Κάποιες φορές μάλιστα ο χωρισμός δεν συνέβη ποτέ γιατί ο ρόλος του ονείρου εκπληρώθηκε με τέτοιο σκοπό ώστε να υπάρχει η απαραίτητη συναίνεση στο ζευγάρι.

Η επικρατέστερη εξήγηση για τέτοιες εμπειρίες είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πως μέσα μας υπάρχουν, με τη μορφή αποθηκευμένων πληροφοριών, στοιχεία που κάποιες στιγμές τα επεξεργαζόμαστε και καταλήγουν να πάρουν την μορφή «αντιλήψεων».

Αντιλήψεις πιο εύπεπτες να περάσουν μέσα από το ονειρικό φαινόμενο, λόγω κυρίως του ανείπωτου πόνου που μπορούν να δημιουργήσουν και της αίσθησης του «ανοίκειου» μια και προέρχονται από ασυνείδητο υλικό, εκφράζονται μέσα από τα όνειρά μας.

Ορισμένες φορές μάλιστα, σε κάποιους ανθρώπους, εκφράζονται μέσα από μία διάχυτη αίσθηση που προκαλεί συναισθήματα χωρίς όμως να μπορούν να τα ερμηνεύσουν και να τα ταυτοποιήσουν με σκέψεις ή αναπαραστάσεις.

Τότε, ως ψυχοθεραπευτής, ζητάω συχνά να μου ζωγραφίσουν νοητικά έναν πίνακα με όσο γίνεται μεγαλύτερη ακρίβεια. Προσπαθώ δηλαδή να δημιουργεί μία αναπαράσταση που, με πιο οικείο τρόπο, θα βρίσκεται εκεί εν είδη ονειρικού περιεχομένου.

Όνειρο: προειδοποίηση;

Τα έχουμε και σε προηγούμενες αναρτήσεις αναφέρει αλλά διαπιστώνω ότι πολλοί "προβληματίζονται" με κάποια "ονειρικά φαινόμενα" και αναρωτιούνται τι ισχύει και πως μπορεί να εξηγηθεί, πάντα βέβαια από μια ανθρώπινη ανάγκη (πίστης 'η και εξ'όρθολογισμού), οπότε, με ευκαιρία την επιστολή της Λ. και την απάντησή μου, θα συνεχίσω με παραδείγματα.

Μία κοπελιά που παρακολουθούσα ένα σχεδόν χρόνο πριν τα γεγονότα που θα σας εξιστορήσω, τον μήνα Μάρτη «βλέπει» ένα όνειρο που όπως το αξιολογεί η ίδια την προειδοποιούσε για τον επικείμενο θάνατο του πατέρα της.

Αναλογίζεται το μέγεθος της απώλειας που θα σήμαινε για την ίδια και την μητέρα της και με τον τρόπο αυτό είναι σαν να «πραγματοποιεί» τον θάνατο.

Τον ζει και βιώνει το πένθος ενώ στην πραγματικότητα ο πατέρας της δεν ασθενεί και δεν παραπονιέται ιδιαίτερα για την κατάσταση της υγείας του.

Ο πατέρας της πεθαίνει τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους και ο θάνατός του την βρίσκει, σ’ένα σημαντικό βαθμό, προετοιμασμένη ενώ η μητέρα της ήταν παντελώς ανέτοιμη.

Παράλληλα οι θεράπων γιατρός τους διαβεβαιώνει (εκ των υστέρων) πως ο πατέρας είχε πάρει την «κάτω βόλτα» και πως το γνώριζε γιατί το είχαν συζητήσει. Καθώς επίσης και το ότι δεν μπορούσε να γίνει τίποτα καλύτερο γι’αυτόν γιατί η κατάσταση της καρδιά του είχε πάρει την κατιούσα ανεπιστρεπτή εδώ κι ένα χρόνο τουλάχιστον.

Σε αυτή την περίπτωση το όνειρο, κατά την γνώμη μου, διαδραματίζει έναν ρόλο σημαντικό στην προετοιμασία του επικείμενου θανάτου του πατέρα, προετοιμάζοντας την κοπέλα αυτή για το πένθος ώστε να μην βρεθεί εκτεθειμένη.

Το "Όνειρο" και "ξύπνιο" είναι όπως... ο γιαλός!

Ανέλαβα να γράψω μία απάντηση στο mail που έλαβα από την αναγνώστρια μας με τίτλο "Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα", δηλώνοντας βέβαια εξ'αρχής πως θα "γράψω σχετικά" κάτι, γιατί πραγματικά δεν γνωρίζω αν υπάρχει μία δεδομένη και τεκμηριωμένη απάντηση, τουλάχιστον με αυτό που εννοούμε όταν λέμε "απάντηση".

Πράγματι είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να πούμε με σιγουριά τι πραγματικά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Βάζω επίσης στο μυαλό μου πως αυτό που μπορεί να συμβαίνει μπορεί να μην είναι "ΈΝΑ" πράγμα αλλά περισσότερα!

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μιλούν για τα όνειρά τους αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία, πιστεύω, είναι το πλαίσιο στο οποίο τοποθετούν οι ίδιοι το "όνειρο", τις "προεκτάσεις" που πιστεύουν πως αυτό έχει στο ξύπνιο τους και τελικά το πλαίσιο στο οποίο το τοποθετούν (την φάση ζωής την οποία διανύουν, την συναισθηματική κατάσταση της περιόδου και τις ερμηνείες που δίνουν οι ίδιοι).

Για το λόγο αυτό μιλώ περισσότερο για "εμπειρίες" απ'ότι για το ίδιο το όνειρο.

Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι πως σε κάποιες περιπτώσεις -καθόλου σπάνιες- το όνειρο και το ξύπνιο παιχνιδίζουν όπως η θάλασσα με τη στεριά, διαμορφώνοντας έναν γιαλό.

Και τέτοιες εμπειρίες τις βρίσκω πράγματι ενδιαφέρουσες και ικανές να προβληματίσουν έναν άνθρωπο.

Έτσι, γενικά λοιπόν, προσπαθώντας να εξηγήσω την στάση μου σε τέτοιου είδους "φαινόμενα", έχω την τάση να τα αντιλαμβάνομαι ως αποτελέσματα διαφορετικών επιπέδων συνείδησης.

Όταν βέβαια έχω παρόμοιο «υλικό» από τους ανθρώπους που παρακολουθώ ψυχοθεραπευτικά, τότε μπορώ να μιλήσω με μεγάλη βεβαιότητα γιατί τους γνωρίζω καλά, αφού οι ίδιοι το έχουν επιλέξει και προσπαθήσει αλλά και πάλι ορισμένες φορές πρόκειται για υποθέσεις. Οπότε, το πιο χρήσιμο απ'όλα είναι να αναρωτηθούμε έστω και αν δεν έχουμε απαντήσεις.

Οι υποθέσεις όμως έχουν τη δυνατότητα να είναι βάσιμες ή όχι.

Έτσι, αντί να μπω στον πειρασμό να πως "συμβαίνει εκείνο" ή "το άλλο" ή "μπορεί και παράλληλα να ισχύει και αυτό..." προτιμώ να δώσω με τη σειρά μου κάποια άλλα παραδείγματα: τροφή για να αναρωτηθούν και άλλοι.

Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση.

"Αφού έφτασα στα Β.Π με άφησε το ταξί λίγο πριν απο το σπιτι του και περπάτησα μέχρι εκεί.... Μόλις είδα τον αριθμό και το σπίτι ένιωσα τον κόσμο μου να χάνεται...
Το σπίτι ήταν ακριβώς το ίδιο με το σπίτι του ονείρου μου.... Χτύπησα τρέμοντας το κουδούνι και περίμενα 3 λεπτά που μου φάνηκαν αιώνες.
Ερχεται να μου ανοίξει ο Ψ. Ηταν ίδιος με το όνειρο αλλά και ίδιος με τον μπαμπά μου! σε νεαρή ηλικία!!!!!!!
Μόλις τον είδα νόμιζα ότι τον ήξερα από πάντα... Ενιωσα τα ίδια συναισθήματα που είχα νιώσει και τον ύπνο μου... Του τα είπα όλα από το πρώτο ραντεβού και επειδή φοβήθηκα μήπως με περάσει για τρελή στην επόμενη συνεδρία του έφερα φωτογραφίες του μπαμπά μου όταν ήταν νέος και μεγάλος λίγο πριν πεθάνει....
-Ξέχασα να σας αναφέρω ότι είχε το ίδιο όνομα με τον μπαμπά μου και την ίδια ημερομηνία γέννησης 26 Απριλίου... -
Μόλις είδε τις φωτρογραφίες ήταν σαστισμένος... με ρώτησε που έζησε ο μπαμπάς μου, για τη ζωή του, για τις σχεσεις του κι αν είχε σχέση με μία πόλη (δηλαδή αν είχε ζήσει σε εκείνη την πόλη κάποτε πολύ μακριά από την Αθήνα...

Εκανα 2 -2,5 χρόνια ψυχοθεραπείας με αυτόν τον άνθρωπο με βοήθησε πραγματικά τον βοήθησα κι εγώ με τη σειρά μου γνωρίζοντάς του άλλους ανθρώπους... και όταν θέλω καμιά φορά να χαλαρώσω τότε σκέφτομαι όλο αυτό και αυτόν τον άνθρωπο και πραγματικά γαληνεύω... Τα συναισθήματα που νιώθω είναι αληθινά όχι επειδή όπως λένε ότι δένεσαι με τον ψυχοθεραπευτή σου με τον καιρό αλλά δέθηκα μαζί του από την πρώτη στιγμή.....
Δεν ξέρω τί ήταν όλο αυτό... Ξέρω ότι το έζησα και αυτό μου φτάνει...!!!!!!!
Αν κάποια φορά πάω να τον επισκεφτώ ότι δυσκολία κι αν αντιμετωπίζω μόλις δω αυτό το σπίτι και μιλήσω μαζί του είμαι γαληνεμένη και ευτυχισμένη....

Και κάτι τελευταίο γιατί αρκετά σας κούρασα....

Σε κάποια απο τις συνεδρίες μας είχα ένα πολύ κακό προαίσθημα ότι θα συμβεί κάτι στον μπαμπά του ... Του έλεγα λοιπόν να προσέχει τον μπαμπά του κλπ κλπ..Εκείνος μου έλεγε ότι ήταν δικοί μου οι φόβοι για δικά μου πράγματα...
Μετά απο΄μία βδομάδα έμαθα ότι είχε πάθει ανακοπή και τον ξαναφέραν στη ζωή και ήταν πολύ σοκαριστικό γι'αυτόν...
Δεν ξέρω αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι έχω ακόμα και τώρα μια έντονη πολυ εντονη διαίσθηση για αυτόν τον άνθρωπο σαν να επικοινωνώ μαζί του χωρίς να τον βλέπω..
Θα ήθελα πολύ μα πολύ να ακούσω την απόψή σας..

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας,

θα το εκτιμούσα πολύ να μου απαντούσατε όταν θα έχετε χρόνο κι αν έχετε βέβαια,

Να'στε καλά!

Λ.