Η περίπτωση του έρωτα

Αισθανόμαστε έλξη, ένα διαφορετικό και καινούργιο συναίσθημα, όταν είμαστε μικροί. Δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε αλλά προσπαθούμε. Ντρεπόμαστε ίσως αλλά επιμένουμε. Σίγουρα όμως καρδιοχτυπούμε!

Είναι ο έρωτας (που γι’αυτόν έχουν γραφτεί αμέτρητες ιστορίες) αλλά δεν μας έχει ξανατύχει (αν…) και δεν μπορούμε να τον αναγνωρίσουμε.

 Τότε λύνεται ή δένεται ανάλογα η γλώσσα μας, ανάλογα…

Τότε διηγούμαστε ή ακούμε αντίστοιχα αμέτρητες ίσως και ατελείωτες ιστορίες. Χανόμαστε μέσα τους ή (πιστεύουμε πως) βρίσκουμε τον εαυτό μας.

Μέσα από την ανάγνωση αυτών των ιστοριών μπορούμε να μάθουμε πολλά για ΄μας αλλά τότε δεν το ξέρουμε ακόμη και ίσως δεν μας ενδιαφέρει και τόσο. Ίσως δεν μας ενδιαφέρει και πραγματικά να μάθουμε τον άλλο μέσα από αυτές αλλά τότε… τι;

Αυτό που μας ενδιαφέρει (λέμε) είναι να μάθουμε τον άλλο ή τουλάχιστον.

 Ο Δημήτρης λέει:

«... όταν γνώρισα τη Νίκη ήμασταν ακόμη φοιτητές. Ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος ανάμεσα στα εργαστήρια και όλες τις άλλες υποχρεώσεις μας. Προσπαθήσαμε να αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο και οι δυο μας σε αυτή τη σχέση.

Μετά από ενάμιση χρόνο μαζί, περνούσαμε καλά και ήμουν σε γενικές γραμμές πολύ ικανοποιημένος από αυτή τη σχέση. Για πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου και δεν ήταν η πρώτη μου σχέση όπως για εκείνη.

Κάποια στιγμή μιλούσα ενθουσιασμένος για ‘κείνη στο ψυχοθεραπευτή μου κι εκείνος με ρώτησε! «τι πιστεύεται πως γνωρίζει κείνη για σας;»

Διαπίστωσα πως ενώ για πολύ ώρα μιλούσα για όσα πίστευα πως ήξερα για ‘κείνη και ήξερα πολλά μέσα απ’όσα μου είδε διηγηθεί για τους δικούς της, τις σχέσεις της και πολλά άλλα τέτοια, δεν ήξερα τι εκείνη θα είχε συγκρατήσει ως εικόνα για ‘μένα… γιατί πολύ απλά μιλούσα ελάχιστα. Ίσως από φόβο ότι θα με απορρίψει αν με γνώριζε καλύτερα.

Το γεγονός αυτό δεν το συνειδητοποίησα τη στιγμή της ερώτησης του ψυχοθεραπευτή μου αλλά αρκετό καιρό μετά.

Σε μία συζήτηση με την κοπέλα μου, την ρώτησα ευθέως και εκείνη μου απάντησε πως πιστεύει ότι όταν είμαι έτοιμος θα της μιλήσω για ‘μένα…

Αυτό  και έκανα. Σιγά – σιγά ανοιγόμουν όλο και περισσότερο…

Αργότερα διαπίστωσα πως μέσα από την αφήγηση αυτή ένιωθα κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορούσε να συμβεί: να ξαναγράφω την ιστορία μου…»

Πράξη πρώτη:
Είμαστε μικροί (ή μας περνούν οι άλλοι για μικρούς) και οι μεγάλοι (ή αυτοί που νομίζουν πως είναι…) μας λένε ιστορίες σε τρίτο πρόσωπο.
Μας λεν’ με άλλα λόγια ποιοι θα ήθελαν να είμαστε ή να γίνουμε κάποτε.
Δεν παραλείπουν να διανθήσουν τις ιστορίες αυτές με παραδείγματα από τον εαυτό τους ή άλλων «ηρώων».

Πράξη δεύτερη:
Είμαστε μικροί και λέμε ιστορίες σε πρώτο πρόσωπο στους φίλους μας… φαντάζουμε έτσι πιο μεγάλοι!
Τους λέμε με άλλα λόγια για το ποιοι είμαστε και ποιοι θα θέλαμε να είμαστε. Ίσως και για το τι θα ήθελαν κάποιοι να είμαστε.
Ορισμένες φορές μάλιστα μιλάμε για το τι έχουμε ή τι θα επιθυμούσαμε να έχουμε.

Πράξη τρίτη:
Πλάθουμε ιστορίες στο μυαλό μας, εμπνευσμένες από την πρώτη πράξη των άλλων και τη δεύτερη. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε μ’αυτές! Αλλά αργά ή γρήγορα δοκιμάζουμε την αληθοφάνειά τους εξιστορώντας ’τες σε τρίτους. Στις ιστορίες αυτές οι ήρωες μπορεί να είναι άλλοι φίλοι «πραγματικοί» ή και «φανταστικοί» αλλά πάντα ιδωμένοι με μάτια μεγάλα από το θαυμασμό!
Κάποιες φορές ις δοκιμάζουμε σαν να είναι συνταγές και καμιά φορά μπορεί να μας βγαίνουν αλλά συνήθως όχι.

Πράξη τέταρτη
Ακούμε, ακούμε, ακούμε… ιστορίες!
Άλλες τις πιστεύουμε, άλλες θέλουμε να τις πιστέψουμε άλλες πάλι όχι!

Πράξη πέμπτη
Συνειδητοποιούμε πως ή οι άλλοι μας λένε ψέματα ή εμείς κάνουμε κάτι λάθος!

Οι πράξεις αυτές δεν είναι οι μόνες.
Υπάρχουν και άλλες πολλές, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές για τον καθένα μας και προσδιορίζουν το είδος της σχέσης που έχουμε με τον ακροατή ή με τον διηγούμενο και εν μέρει την εξέλιξή μας από μία φάση ζωής σε μία άλλη.

Μια φορά κι έναν καιρό...

«Μ’αυτές κοιμόμαστε όταν είμαστε μικροί και μ’αυτές ξυπνάμε όταν είμαστε μεγάλοι!»

Τι είναι;

Άλλοτε αφυπνιστικές και άλλοτε χαλαρωτικές… καθησυχαστικές ίσως αλλά πάντα διδακτικές.
Με την μορφή των παραμυθιών, των μύθων, των παραβολών, των αλληγοριών ή ακόμη και των γρίφων, των παροιμιών… συντροφεύουν τους ανθρώπους στην πίστη τους, στην φιλοσοφία τους, στην αναζήτησή τους και τελικά στην καθημερινή ζωή τους…

Με αυτές κάνουν ερωτήματα αλλά και προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις οι δάσκαλοι, οι μεγάλοι παιδαγωγοί, οι ψυχολόγοι…

Είναι οι ιστορίες!

Που οφείλεται η μεγάλη τους επιτυχία; Και πότε αποτυγχάνουν;

Δεν ξέρω να το πω με σιγουριά αλλά σίγουρα συχνά μπαίνουμε στον πειρασμό να ακούσουμε, να διηγηθούμε, να διαβάσουμε ή ακόμη και να γράψουμε με τη μορφή πεζού ή ποιητικού λόγου.

Υπάρχουν ιστορίες με… καλό τέλος αλλά υπάρχει κακό τέλος για μία ιστορία;

Το τέλος είναι αυτό που μετρά; Γιατί με ανυπομονησία το περιμένουμε!
Περιμένουμε να καταλάβουμε κάτι. Κάτι να μάθουμε: μιαν αλήθεια;

Ο αντίλογος στις ιστορίες, για 'κείνους που δεν ανακουφίζονται ή που ανυπομονούν να ζήσουν, είναι πως θαύματα δεν υπάρχουν!

Περιγράφουν μιαν αλλαγή, μια μεταστροφή, για γνωριμία, ένα πάθημα…
Οι ιστορίες υπάρχουν… όπως και τα θαύματα!
Και θαύματα θα συνεχίσουν να γίνονται όσο υπάρχουν άνθρωποι!

Ένας καινούργιος μικρός κύκλος αρχίζει κάπως έτσι.
Σαν μία μικρή ιστορία!

Οι ψυχοθεραπευτικές εμπειρίες.

Με την τελευταία - προς το παρόν τουλάχιστον - ψυχοθεραπευτική εμπειρία που αναρτήθηκε ολοκληρώθηκε η ενότητα που αφορούσε την ψυχοθεραπεία και με τον τρόπο αυτό πιστεύω πως ολοκληρώθηκε και αυτό που ήθελα να δείξω.

Τα μηνύματα ωστόσο που έχω λάβει από πολλούς από 'σας που παρακολουθείτε την Logia μού έχουν δώσει δύναμη για να συνεχίσω και σας ευχαριστώ. Δείχνουν πως ένα πετραδάκι μέσα στην ήσυχη λίμνη μπορεί να είναι σημαντικό!

Η ενότητα αυτή είχε ως έρισμα μηνύματα που είχα λάβει τότε και μου ζητούσαν να "γράψω δυο λόγια για το θέμα".

Θεώρησα προτιμότερο από το να μιλήσω προσωπικά να δώσω τη δυνατότητα σε κάποιους ανθρώπους που είχαν την αντίστοιχη εμπειρία να πουν αυτά που πιστεύουν, με τον τρόπο τους και να περιγράψουν το δικό τους ταξίδι.

Αυτή ήταν η δική μου επιλογή: να δώσω μία κάπως διαφορετική εικόνα - και καλύτερη αλλά και πληρέστερη από αυτή που έχουν όσοι έκαναν την επιλογή τους να ξεκινήσουν και να συνεχίσουν την προσωπική τους ψυχοθεραπεία (για διαφορετικούς ίσως λόγους ο καθένας) νομίζω πως ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί.

Από τα κείμενα που δημοσιεύθηκαν - θα το επαναλάβω για ακόμη μία φορά - δεν αφαίρεσα ή πρόσθεσα και δεν τροποποίησα το παραμικρό.

Από μηνύματα που έλαβα αυτό το χρονικό διάστημα, από τότε που αναρτήθηκε η πρώτη ψυχοθεραπευτική εμπειρία, υπήρξαν πολλές και ενδιαφέρουσες κριτικές, τόσο από γνωστούς όσο και από αγνώστους έως εκείνη τη στιγμή.

Θέλω να πω πως και για 'μένα, η εμπειρία αυτή του εγχειρήματος υπήρξε πολύ θετική.

Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία της Κλειώς, 33 ετών

"Θεωρώ πως ότι καλύτερο έχω κάνει μέχρι τώρα στη ζωή μου είναι η προσωπική μου θεραπεία.

Ήταν χειμώνας του 2002, όταν ξεκίνησα την ψυχοθεραπεία μου, με την αείμνηστη ψυχοθεραπεύτριά μου. Φτάνοντας εκεί ήμουν αγχωμένη. Κάθισα στην αναπαυτική μπερζέρα και η θεραπεία ξεκίνησε. Κράτησε δύο χρόνια περίπου. Ξεκίνησε με προγραμματισμένες συνεδρίες σε τακτά χρονικά διαστήματα, κατά τις οποίες το φως έπεφτε άπλετο στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μου. Τα αναπάντητα ερωτήματα άρχισαν να έχουν απαντήσεις, στις οποίες εκείνη με οδηγούσε με τρόπο «μαγικό».

Το καθρέφτισμα του εαυτού μου, μέσα από την ψυχοθεραπεύτριά μου, μου έδωσε μια καινούργια εικόνα για το ποια είμαι.

Άρχισα να με γνωρίζω. Άρχισα να έρχομαι σε επαφή με εμένα την ίδια. Για πρώτη φορά με έβλεπα μέσα από τα δικά μου μάτια και όχι μέσα από τα μάτια των άλλων. Γιατί μέχρι τότε ήμουν αυτή που μόνο οι άλλοι έβλεπαν ή δεν έβλεπαν. Μέχρι τότε εγώ ήμουν μόνο οτιδήποτε εκείνοι έβλεπαν. Οτιδήποτε εκείνοι δεν έβλεπαν, εγώ απλά δεν το είχα.

Πορευόμουν μέχρι τότε, σύμφωνα με τη γνώμη των άλλων για εμένα. Πορευόμουν μόνο μέσα από τις δικές τους ανάγκες και επιθυμίες. Ήμουν το «καλό» παιδί που όφειλα να φροντίζω για την ικανοποίηση των αναγκών των άλλων, ώστε να είναι καλά εκείνοι συνεπώς και εγώ. Διατήρησα την ταμπέλα του «καλού» παιδιού ακόμα και ως ενήλικη. Έχοντας ως απόκτημα αυτή τη ταμπέλα από τη μια μεριά είχα την αποδοχή ενός μεγάλου αριθμού ατόμων και αυτό μου έδινε μια ικανοποίηση από την άλλη μεριά, όμως ένιωθα δυσφορία και πίεση. Δεν αντιδρούσα σε τίποτα, δε μιλούσα ενώ ήθελα όσο τίποτε να μιλήσω, να φωνάξω. Ήμουν λες και κάποιος μου είχε βάλει μια θηλιά στο λαιμό και με έπνιγε.
Οι επαφές μου στις διαπροσωπικές σχέσεις με τους άντρες ήταν απίστευτες. Με το που ερχόμουν λίγο πιο κοντά με κάποιον άντρα, βίωνα έντονο φόβο. Ένιωθα πως δεν έχω κάτι να πω και γι’αυτό θα απορριφθώ. Οπότε καλύτερα να μην είχα ποτέ σχέσεις με άντρες. Ούτε φιλικές μα ούτε και ερωτικές.

Σε κάθε συνεδρία η ψυχοθεραπεύτρια μου, με κύριο εργαλείο την έντονη διορατικότητα που την χαρακτήριζε, τη βαθιά γνώση της, καθώς και το ταλέντο της ως θεραπεύτρια, ξεδιάλυνε σιγά-σιγά τα λανθασμένα και διαστρεβλωμένα μου πιστεύω. Σταδιακά άρχισα να συνειδητοποιώ πως και εγώ μπορώ να μιλήσω και να εκφράσω την οποιαδήποτε σκέψη μου, πως και εγώ μπορώ να σχετιστώ με άντρες τόσο φιλικά όσο και ερωτικά. Τα μπλοκαρίσματα εξαφανίζονταν και συχνά σκεφτόμουν και σκέφτομαι ακόμα: «Καλά γιατί φοβόμουν τόσο;»

Παράλληλα κάθε συνεδρία ήταν για μένα και μια εκπαίδευση την οποία μου προσέφερε απλόχερα, εφ’όσον γνώριζε πως είχα ήδη ξεκινήσει την ενασχόλησή μου με την ψυχολογία. Πίστεψε σε εμένα και τις ικανότητές μου, παροτρύνοντας με να συνεχίσω τις σπουδές μου και σε ανώτερα επίπεδα. Και το έκανα…. Πέρασα στο Πανεπιστήμιο, ξεκίνησα τις σπουδές μου σε καινούργιο για εμένα μέρος και ξαφνικά….μια μέρα στο τηλέφωνο ενώ διάβαζα, μια καλή φίλη μου ανακοινώνει τον αιφνίδιο θάνατός της, ακριβώς μία εβδομάδα μετά την τελευταία μας συνεδρία. Δυσκολεύτηκα να το πιστέψω. Άρχισα τα τηλεφωνήματα για να το επιβεβαιώσω και από άλλες πηγές. Δε μπορούσα να το αποδεχτώ.

Για να είμαι ειλικρινής ακόμα δεν το έχω αποδεχτεί γιατί μέχρι σήμερα που καταγράφω όλα αυτά δεν έχω ξεκινήσει τη ψυχοθεραπεία μου, με ένα καινούργιο θεραπευτή. Διαισθάνομαι πως ήρθε η ώρα να το κάνω και νομίζω πως το σύμπαν θα μου φανερώσει τον κατάλληλο, σύντομα. Ήρθε η ώρα να εμπιστευτώ κάποιον, ακόμα και αν φοβάμαι μήπως και πεθάνει…Μήπως και πεθάνει και μείνω μόνη, απροστάτευτη και εγκαταλελειμμένη. Γιατί και εάν ακόμα νιώθω έτσι μερικές φορές, γνωρίζω πολύ καλά πως εκείνη, που η ψυχή της βρίσκεται κάπου στον ουρανό, είναι κοντά μου, είναι δίπλα μου, είναι μέσα μου. ΄Ισως τελικά ακόμα να συνεχίζεται η θεραπεία μαζί της.

Αμέτρητες φορές έρχονται στη μνήμη μου τα λόγια της, η γλυκειά μορφή της, η πραγματική αγάπη της για μένα. Ήταν αυτή που με ενέπνευσε να γίνω και εγώ ψυχοθεραπεύτρια. Εύχομαι να είναι καλά εκεί που βρίσκεται… "

Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία της Georgia, 29 ετών.

"Η εμπειρία της ψυχοθεραπείας στην περίπτωση μου ξεκίνησε από τον «πάτο», και λέγοντας από τον πάτο εννοώ ότι είχα πιάσει κυριολεκτικά πάτο.

Εξωτερικά βέβαια όλα ήταν μια χαρά, η υποδειγματική σύζυγος και μητέρα, η καλή οικογένεια κτλ. κτλ. Κάλυπτα την μοναξιά, την ανασφάλεια και την απόγνωσή μου με όλων των ειδών τα περιτυλίγματα στα μάτια «του κόσμου» και τα δικά μου. Φυσικά και δε θα επέτρεπα ποτέ και σε κανέναν να δει ότι γονάτισα, πολύ δε περισσότερο σε αυτούς που θα χαίρονταν να δουν κάτι τέτοιο. Στην ουσία όμως η ζωή μου διαλυόταν, και δυστυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά. Από την αθλιότητα και το χάος, στην ευθύνη της μητρότητας σε εφηβική σχεδόν ηλικία και πιο πολύ απ’ όλα, και πάνω απ’ όλα, η μοναξιά. Ναι, ήταν δύσκολη πορεία ή τουλάχιστον αρκετά δύσκολη για να την παλέψει κανείς μόνος του.

Όταν έφτασα στο γραφείο του ψυχολόγου, βρισκόμουν κάπου μεταξύ κλάματος, κενού και απορίας. Μεγάλα γιατί που διαισθανόμουν ότι έπρεπε να λύσω για να μπορέσω, έστω και υποτυπωδώς, να συνεχίσω. Όχι πως με ενδιέφερε και πολύ, αλλά η πιθανότητα να σύρω τα παιδιά μου στο βυθό που βούλιαζα εγώ με έκανε να νιώθω υποχρεωμένη να συνεχίσω και μάλιστα να συνεχίσω αξιοπρεπώς και με κέφι. Συναισθηματικά είχα πιάσει «νεκρό», παρακολουθούσα τη ζωή μου ως θεατής και ότι κι αν συνέβαινε, καλό ή κακό, λίγο ενδιαφέρον μου προκαλούσε. Βούλιαζα και δεν ήξερα το γιατί.

Δεν είχα ρομαντικές αντιλήψεις για την ψυχοθεραπεία: η ευχάριστη διαδικασία που τα βρίσκεις με τον εαυτό σου σε μια αναπαυτική πολυθρόνα ήρεμα και χαλαρά και τα συναφή, αλλά δεν την φανταζόμουν και τόσο δύσκολη. Ήταν πραγματικά δύσκολη. Μερικές επισκέψεις θύμιζαν περισσότερο επίσκεψη στον οδοντίατρο παρά στον ψυχοθεραπευτή.

Ήταν απαιτητική διαδικασία, σκεφτόμουν ξανά και ξανά τον ίδιο διάλογο, έψαχνα για μέρες τις απαντήσεις (ακόμα κάποιες τις ψάχνω), χανόμουν στις σκέψεις μου. Ο άνθρωπος που είχα απέναντί μου αμφισβητούσε σχεδόν τα πάντα, μου έθετε ερωτήματα που θεωρούσα αυτονόητα, με προκαλούσε να αρθρώσω με λέξεις πράγματα που ήξερα ήδη, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, και κάθε φορά πολύ ήρεμα και πολύ ευγενικά έβαζε και από έναν εκρηκτικό μηχανισμό στις πεποιθήσεις μου.

Για παράδειγμα η πεποίθησή μου ότι «ουδείς εκών κακός», είχε γίνει σκόνη μέσα σε μία συνεδρία. Σήμερα μάλλον ρέπω προς την Καντιανή φιλοσοφία: Οι άνθρωποι είναι ικανοί να πράξουν και το καλό και το κακό και σ’ αυτό παίζει ρόλο τόσο η γνώση, όσο και η βούληση. Το να αναρωτιέμαι γιατί κάνουν το κακό και όχι το καλό είναι εντελώς άσκοπο από πρακτικής απόψεως. Έμαθα απλά να αποφεύγω τους ανθρώπους που εμφανίζουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα κακής συμπεριφοράς και αυτό ήταν όλο. Έξω οι παρείσακτοι. Είχα ήδη αρκετά βαρίδια στα πόδια, δε χρειαζόμουν άλλα.

Θεωρώ ότι λίγοι έως ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο που σκέφτομαι. Έχω ακλόνητες αντιλήψεις για κάποια πράγματα και πορεύομαι με αυτές. Ως ένα σημείο αυτό είναι χρήσιμο, γιατί παρέχει έναν οδηγό για τη ζωή. Αρκεί βέβαια τον οδηγό αυτό να μην τον έχουν γράψει άλλοι, εν μέρει ή και συνολικά.

Ο ψυχοθεραπευτής μου εντόπισε πολύ γρήγορα αυτές τις πεποιθήσεις. Με βοήθησε να διακρίνω ποιες απ’ αυτές ήταν δικές μου και ποιες μου τις υπαγόρευε το περιβάλλον που ζούσα. Θεωρούσα αυτονόητα πράγματα που δεν ήταν απαραίτητα ορθά και πιανόμουν στη φάκα του να προσπαθώ να είμαι αυτό που ο περίγυρός μου επέλεξε για μένα, του να καθρεφτίζω αυτό που οι άλλοι περίμεναν από μένα.

Αργότερα ως επιστήμονας το έμαθα καλά αυτό: Το σύστημα πεποιθήσεων που κυριαρχεί σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό το άτομο και όποιος δε συμμορφώνεται είναι με διάφορους τρόπους απορριπτέος. Δεν προσαρμόστηκα, ευτυχώς, τελικά εγώ στο περιβάλλον, αλλά μάλλον προσάρμοσα το περιβάλλον σε μένα, και εννοώ ότι αντί να προσπαθώ να γίνω αρεστή σε έναν περίγυρο που δεν με εξέφραζε και δεν εκτιμούσα, επέλεξα έναν κύκλο ανθρώπων με διαφορετικές αντιλήψεις και διαφορετικά συστήματα αξιών, περισσότερο συναφή στα δικά μου. Επέλεξα ανθρώπους που έχουν ενδιαφέροντα και δουλειές να κάνουν και χαίρονται να παίρνουν και να δίνουν. Τα προβλήματα δεν λύθηκαν, όχι όλα, η αλλαγή είναι μια διαδικασία μακροχρόνια, αλλά τουλάχιστον τώρα δημιουργώ στον εαυτό μου πιο ενδιαφέροντα προβλήματα, πιο παραγωγικά.

Συνειδητοποίησα την αξία της ψυχοθεραπείας από τα αποτελέσματά της. Διήρκεσε περίπου ένα χρόνο και από τότε που ξεκίνησε έως σήμερα, έξι χρόνια μετά, η πορεία μου ήταν αδιάκοπα ανοδική. Όχι επειδή ανακάλυψα κάποια μαγική συνταγή, αλλά μάλλον γιατί έμαθα να διοχετεύω την ενέργεια και το χρόνο μου για το σωστό σκοπό: αυτόν που ικανοποιεί τους στόχους και τις αξίες μου. Νομίζω πως ποτέ δεν ευχαρίστησα τον ψυχοθεραπευτή μου για αυτό (μάλλον γιατί το θεώρησα κι αυτό αυτονόητο). Η αλήθεια είναι ότι ο ρόλος του ήταν κρίσιμος στην όλη διαδικασία. Ήταν το σταθερό σημείο αναφοράς σε ένα πλέγμα σχέσεων που κατέρρεε γύρω μου και μου παρείχε την απαραίτητη υποστήριξη μέχρι να δημιουργήσω καινούργιες.

Στεναχωρήθηκα όταν το ταξίδι της ψυχοθεραπείας τελείωσε. Αναπολώ την αναπαυτική πολυθρόνα που κάποτε μου έμοιαζε με την καρέκλα του οδοντιάτρου και ευελπιστώ να συνεχίσω να βρίσκω ανθρώπους που να κάνουν έξυπνες ερωτήσεις."

Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία του Platinum33.

"Geia xara se olous tus filous kai episkeptes tou blog. Pisteuw pws auto to blog einai mia para poli kali enimerwsh peri psyxologias kai psyxotherapias. Vriskomai edw gia na to emploutisw me thn diki mu istoria kai perigrafontas thn diki mu empeiria gia to, ti einai h psyxotherapia?

Sta 27 mu peripou eniwsa ena megalo adieksodo, san tipote na min mporouse na proxorisei sthn zwh mu para mono to anxos,h katathlipsi kai o fovos gia tis kriseis panikou.

Apo to teleuteo ksekinisan ola, Mia dunath krisi panikou htan to kerasaki sthn turta wste me thn kathodigisi enos poli kalou filou me proetrepse na dw kapoion psyxologo! Mesa se 2-3 meres skepsewn pira thlefono kai ekleisa thn prwth sinedria mu.
Eixe poli plaka h prwth auth fora, akoma thn skeftomai kai gelaw kapoies stigmes (den tha mpws se leptomeries xexe). Mporw na pw oti eniwsa poli oikia, eixa apenanti mu isws thn poio iremi fwni kai prosopikotita pou gnwrisa ever.

H prwth sinedria loipon htan kathara angnwristiki legontas kapoia apo ta themata pou me apasxolousan. Kathe vdomada loipon gnwrizomastan olo kai poio poli me ton psixotherapeuti mu mexri pou katalava oti se ekeino to dwmatio den vriskomoun apla, gia na dihgithw auta pou me apasxoloun h gia na parigorithw h gia na me krinei h akoma kalitera gia na epileksi ekeinos tis kiniseis mu gia to ti einai swsto kai ti lathos wste h zwh mu na mpei pali se troxia.

Siniditopoiisa oti o psuxotherapeutis mu htan o kathrepstis mu, mesa apo ekeinon evlepa kai akouga emena. Htan pragmatika suglonistiko to pws evgenan diafora sthn epifaneia vazontas 10 me tono sta poli kala paradeigmata kai mikres istorioules tou idiou, pou antikatroptizan ta dika mu themata. Ypirxnan omws kai poli diskoles stigmes exw na pw, opws ekeines oi megales siwpes opou kaneis mas den milouse. Eixan omws kai ekeines ton skopo tus.

Telos exw na pw pws akoma kai twra sthn zwh mu me fernw pali se ekeino to dwmatio, den kserw giati apla simvenei! Polles fores mu erxonte ksana kai ksana kapoies apo tis sizitiseis pou kaname. Isws giati se ekeino to dwmatio me ematha kalitera! Ematha na zw monos mu, Ematha na min ntrepomai gia tis adunamies mu alla ematha kai na provalw ta dunata mu simeia, ematha oti den uparxei swsto h lathos, ematha pws h zwh einai diki mu, ematha na akaouw kalitera thn fwni tis logikhs kai ligotero thn fwni twn sunaisthimatwn giati polles fores auth h fwni mas kanei poio dunatous.

To megalitero EMATHA omws htan kai einai oti akoma an kai exw kapoia themata work in progress pou mporei kai na meinoun panta etsi, egw THA KSERW TO GIATI;)

Xerethsmous se olous kai GO FOR IT!"

Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία της Τόνια, 26 ετών.

"Κλάμα , πόνος, απόγνωση. Όλα είναι ματαιότης κι ανεμοσκορπίσματα..
Ματαίωση από όλους κι από όλα, εγκεφαλικό χάος, συναισθηματικό αδιέξοδο. Κατάθλιψη.
Συναισθήματα και σκέψεις κρυμμένα σε ένα πολύ φυσιολογικό και νορμάλ, για τα μάτια του κόσμου, των φίλων και της οικογένειας, κορίτσι.
Κι όσο πιο φυσιολογικό και νορμάλ το άτομο, τόσο πιο βαρύ το τίμημα της αποδοχής και της αναγνώρισης…

-Παιδιά, καταρρέω!
Άλλοι με ρωτούσαν με απορία:
-Τι σου λείπει;
Κι ένας καλός φίλος , μου είπε, χαριτολογώντας :
-Ένα χέρι ξύλο θες, για να στρώσεις!
Κατάλαβα τότε εγώ, πως οι φίλοι, ευτυχώς που υπάρχουν, αλλά δεν είναι πάντως καιρού. Έπρεπε να προσπαθήσω μόνη μου…
Κουβαλούσα ένα σωρό αποσκευές στην ψυχή και στο μυαλό μου και το ταξίδι, ήταν ανηφόρα. Βαλίτσες, τα θέλω και οι προσδοκίες των γονιών μου. Σεντούκια ολόκληρα, τα θέλω και οι προσδοκίες οι δικές μου… Κι ήταν πραγματικά, δικές μου;

Δεν είχα ταμπού, στο το να ζητήσω βοήθεια. Ήμουν εξοικειωμένη με την ιδέα, λόγω περιβάλλοντος. Έψαξα κλαίγοντας, σχεδόν απελπισμένη... Βρήκα ένα τηλέφωνο, πήρα αμέσως. Δεν έπαιρνε αναβολή. Είχα κουραστεί, από αυτόν τον εαυτό μου, γιατί το ήξερα, πως υπήρχε κι άλλος, που μου άρεσε, μόνο που εμφανιζόταν πολύ σπάνια...

Στην αρχή οι συναντήσεις ήταν διερευνητικές, νομίζω. Ένιωθα ανασφάλεια και καχυποψία. Μερικές φορές, ξέχναγα πως εγώ είχα πάει και τον είχα βρει, νόμιζα πως ήταν ένας πλασιέ, που είχε χτυπήσει την πόρτα μου και μου έκανε ενοχλητικές ερωτήσεις…

Αυτά τα συναισθήματα και οι σκέψεις, με εγκατέλειψαν γρήγορα. Νομίζω, όταν κατάλαβα, πως ήταν εξυπνότερος από μένα κι όταν ένιωσα, πως ήταν καλός άνθρωπος. Μάλλον από το βλέμμα του, κάποια φόρα που έκλαιγα. Εδώ θα μπορούσα να μιλήσω για χημεία μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου. Πέρα από την επαγγελματική σχέση, είναι μια σχέση ανθρώπινη που αν σε απωθεί ή σε δυσκολεύει ακόμα και η φυσιογνωμία του άλλου, ε, ίσως τα πράγματα είναι λίγο, έως πολύ, πιο δύσκολα.

Είπα πως ήταν πιο έξυπνος από μένα και νιώθω, πως πρέπει να το εξηγήσω.
Είχα περάσει πολλά χρόνια διαβάζοντας βιβλία ψυχολογίας, συζητώντας με ενδιαφέροντες ανθρώπους, περπατώντας στο μονοπάτι της αυτογνωσίας, με διάφορους τρόπους.
Είχα όμως τώρα βρεθεί μπροστά σε έναν τοίχο, τόσο καλά χτισμένο, που δεν είχε υπήρχε άνοιγμα, για να τον περάσω. Οι γνώσεις μου, δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν να δω τη λύση.. Ήμουν συναισθηματικά μπλοκαρισμένη.
Οι θεωρίες των βιβλίων και των άλλων ανθρώπων δεν μπορούσαν να με ξεκλειδώσουν. Χρειαζόμουν έναν αντικειμενικό ακροατή, που δεν θα φορτιζόταν συναισθηματικά, όπως οι φίλοι μου, από αυτά που θα άκουγε και με την επιστημονική του γνώση, σε συνδυασμό με τη διαίσθησή του, θα με ρωτούσε αυτά που εγώ, δεν τολμούσα. Θα με πήγαινε από μονοπάτια που μόνη, είτε φοβόμουν, είτε πονούσα να διαβώ.

Από τις συνεδρίες έβγαινα άλλοτε ευτυχισμένη, άλλοτε δυστυχισμένη κι άλλοτε απλά ήρεμη. Γρήγορα συνειδητοποίησα πως οι αιτίες που μου προκαλούσαν δυστυχία , απλά υπήρχαν.

Το παρελθόν δεν μπορούσε να αλλάξει. Έπρεπε να αποδεχτώ και να δω το πραγματικό μέγεθος των γεγονότων, που ίσως πριν υπερμεγέθυνα. Είχα και μια δύσκολη δουλειά να κάνω. Να σταματήσω την επανάληψη.
Παράλληλα με την ψυχοθεραπεία, ζούσα. Και προέκυπταν πέρα από τα βάρη του παρελθόντος, καινούρια ζητήματα. Έπρεπε να μάθω να βάζω όρια. Όρια με την οικογένεια, όρια στη δουλειά, όρια σε όλες μου σχέσεις. Έπρεπε να προστατεύσω εμένα. Όχι αυτό που θα ήθελα να είμαι, ή αυτό που οι άλλοι νόμιζαν ότι είμαι, μα αυτό που πραγματικά είμαι.

Έπρεπε όμως πρώτα, να βρω αυτό που πραγματικά είμαι. Είναι δύσκολο, ίσως ακατόρθωτο, το να προστατεύσεις κάτι, που δεν ξέρεις τι είναι. Ήταν επίσης πολύ δύσκολο να αποδεχτώ και να αγαπήσω την ύπαρξή μου. Είχα μάθει να ζητάω, μόνο από τους άλλους, να με αγαπήσουν και να με αποδεχτούν. Εγώ δεν μπορούσα. Ίσως και να μην έβρισκα το λόγο, ίσως, να μην άξιζα τον κόπο, να με αγαπώ.
Η ανασφάλεια με είχε κυριεύσει.
-Πες μου τα καλά σου, μου είπε μια μέρα ο ψυχολόγος κι έμεινα εγώ ενεός, στήλη άλατος. Δεν έβρισκα, ούτε ένα!
Άρχισα να ψάχνω με μανία. Πάλι δεν έβρισκα. Ίσως είχε έρθει η ώρα, να αλλάξω, αυτά που δεν μου άρεσαν σε μένα. Είχε έρθει η ώρα, να με μεταμορφώσω σ΄ αυτό που ήθελα, παίρνοντας σαν βάση αυτό που ήδη είχα.
Σαν να γύρισα σπίτι και έπρεπε να μαγειρέψω, με τα λίγα που βρήκα στο ψυγείο, ένα φαγητό της αρεσκείας μου. Γιατί αυτό το γεύμα, θα το έφτιαχνα αρχικά, μόνο για μένα.

Ο κύκλος της ψυχοθεραπείας κράτησε δύο σχεδόν χρόνια. Και λέω κύκλος, γιατί αν και έχω σταματήσει τώρα, σχεδόν 9 μήνες, ξέρω πως ίσως θελήσω να επιστρέψω, για θέματα που εκκρεμούν ή θέματα που προκύπτουν.
Βρήκα πράγματα που ίσως καν να μην έψαχνα, κι άλλα που τα έψαχνα τοποθετήθηκαν στη θέση τους, έφυγαν από το πρώτο πλάνο.
Το σκοτάδι και η απόγνωση δεν επέστρεψαν ποτέ ,τουλάχιστον όχι με την κυρίαρχη μορφή, που είχαν άλλοτε. Μόλις τελείωσαν οι συναντήσεις, ένιωθα δυνατή, υπήρχε όμως κι ένα αίσθημα απώλειας στήριξης.
Ένιωθα να μου λείπει το εργαλείο ανάλυσης, που με βοηθούσε κοντά δυο χρόνια. Άρχισα να φυτεύω λουλούδια και μυρωδικά, ξεκίνησα βόλτες στη φύση και τώρα προσπαθώ με τον διαλογισμό να ησυχάσω το νου μου. Πάντως προχωράω. Αν και η αλλαγή δεν είναι σε μένα τρομερά εμφανής, οι γύρω μου λένε, πως έχω γίνει παιδάκι και πως έχω γλυκάνει.

Τα προβλήματα που άλλοτε φάνταζαν ανυπέρβλητα, πήραν τώρα τη μορφή δοκιμασιών, που έχουν σίγουρα λύση και έξοδο.
Κάποιες βαλίτσες έμειναν πίσω και το βάρος περιορίστηκε. Στόχος μου είναι το να υπάρχω ανάλαφρη και νομίζω, πως βρίσκομαι στο σωστό δρόμο."