Το "Όνειρο" και "ξύπνιο" είναι όπως... ο γιαλός!

Ανέλαβα να γράψω μία απάντηση στο mail που έλαβα από την αναγνώστρια μας με τίτλο "Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα", δηλώνοντας βέβαια εξ'αρχής πως θα "γράψω σχετικά" κάτι, γιατί πραγματικά δεν γνωρίζω αν υπάρχει μία δεδομένη και τεκμηριωμένη απάντηση, τουλάχιστον με αυτό που εννοούμε όταν λέμε "απάντηση".

Πράγματι είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να πούμε με σιγουριά τι πραγματικά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Βάζω επίσης στο μυαλό μου πως αυτό που μπορεί να συμβαίνει μπορεί να μην είναι "ΈΝΑ" πράγμα αλλά περισσότερα!

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μιλούν για τα όνειρά τους αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία, πιστεύω, είναι το πλαίσιο στο οποίο τοποθετούν οι ίδιοι το "όνειρο", τις "προεκτάσεις" που πιστεύουν πως αυτό έχει στο ξύπνιο τους και τελικά το πλαίσιο στο οποίο το τοποθετούν (την φάση ζωής την οποία διανύουν, την συναισθηματική κατάσταση της περιόδου και τις ερμηνείες που δίνουν οι ίδιοι).

Για το λόγο αυτό μιλώ περισσότερο για "εμπειρίες" απ'ότι για το ίδιο το όνειρο.

Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι πως σε κάποιες περιπτώσεις -καθόλου σπάνιες- το όνειρο και το ξύπνιο παιχνιδίζουν όπως η θάλασσα με τη στεριά, διαμορφώνοντας έναν γιαλό.

Και τέτοιες εμπειρίες τις βρίσκω πράγματι ενδιαφέρουσες και ικανές να προβληματίσουν έναν άνθρωπο.

Έτσι, γενικά λοιπόν, προσπαθώντας να εξηγήσω την στάση μου σε τέτοιου είδους "φαινόμενα", έχω την τάση να τα αντιλαμβάνομαι ως αποτελέσματα διαφορετικών επιπέδων συνείδησης.

Όταν βέβαια έχω παρόμοιο «υλικό» από τους ανθρώπους που παρακολουθώ ψυχοθεραπευτικά, τότε μπορώ να μιλήσω με μεγάλη βεβαιότητα γιατί τους γνωρίζω καλά, αφού οι ίδιοι το έχουν επιλέξει και προσπαθήσει αλλά και πάλι ορισμένες φορές πρόκειται για υποθέσεις. Οπότε, το πιο χρήσιμο απ'όλα είναι να αναρωτηθούμε έστω και αν δεν έχουμε απαντήσεις.

Οι υποθέσεις όμως έχουν τη δυνατότητα να είναι βάσιμες ή όχι.

Έτσι, αντί να μπω στον πειρασμό να πως "συμβαίνει εκείνο" ή "το άλλο" ή "μπορεί και παράλληλα να ισχύει και αυτό..." προτιμώ να δώσω με τη σειρά μου κάποια άλλα παραδείγματα: τροφή για να αναρωτηθούν και άλλοι.

Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση.

"Αφού έφτασα στα Β.Π με άφησε το ταξί λίγο πριν απο το σπιτι του και περπάτησα μέχρι εκεί.... Μόλις είδα τον αριθμό και το σπίτι ένιωσα τον κόσμο μου να χάνεται...
Το σπίτι ήταν ακριβώς το ίδιο με το σπίτι του ονείρου μου.... Χτύπησα τρέμοντας το κουδούνι και περίμενα 3 λεπτά που μου φάνηκαν αιώνες.
Ερχεται να μου ανοίξει ο Ψ. Ηταν ίδιος με το όνειρο αλλά και ίδιος με τον μπαμπά μου! σε νεαρή ηλικία!!!!!!!
Μόλις τον είδα νόμιζα ότι τον ήξερα από πάντα... Ενιωσα τα ίδια συναισθήματα που είχα νιώσει και τον ύπνο μου... Του τα είπα όλα από το πρώτο ραντεβού και επειδή φοβήθηκα μήπως με περάσει για τρελή στην επόμενη συνεδρία του έφερα φωτογραφίες του μπαμπά μου όταν ήταν νέος και μεγάλος λίγο πριν πεθάνει....
-Ξέχασα να σας αναφέρω ότι είχε το ίδιο όνομα με τον μπαμπά μου και την ίδια ημερομηνία γέννησης 26 Απριλίου... -
Μόλις είδε τις φωτρογραφίες ήταν σαστισμένος... με ρώτησε που έζησε ο μπαμπάς μου, για τη ζωή του, για τις σχεσεις του κι αν είχε σχέση με μία πόλη (δηλαδή αν είχε ζήσει σε εκείνη την πόλη κάποτε πολύ μακριά από την Αθήνα...

Εκανα 2 -2,5 χρόνια ψυχοθεραπείας με αυτόν τον άνθρωπο με βοήθησε πραγματικά τον βοήθησα κι εγώ με τη σειρά μου γνωρίζοντάς του άλλους ανθρώπους... και όταν θέλω καμιά φορά να χαλαρώσω τότε σκέφτομαι όλο αυτό και αυτόν τον άνθρωπο και πραγματικά γαληνεύω... Τα συναισθήματα που νιώθω είναι αληθινά όχι επειδή όπως λένε ότι δένεσαι με τον ψυχοθεραπευτή σου με τον καιρό αλλά δέθηκα μαζί του από την πρώτη στιγμή.....
Δεν ξέρω τί ήταν όλο αυτό... Ξέρω ότι το έζησα και αυτό μου φτάνει...!!!!!!!
Αν κάποια φορά πάω να τον επισκεφτώ ότι δυσκολία κι αν αντιμετωπίζω μόλις δω αυτό το σπίτι και μιλήσω μαζί του είμαι γαληνεμένη και ευτυχισμένη....

Και κάτι τελευταίο γιατί αρκετά σας κούρασα....

Σε κάποια απο τις συνεδρίες μας είχα ένα πολύ κακό προαίσθημα ότι θα συμβεί κάτι στον μπαμπά του ... Του έλεγα λοιπόν να προσέχει τον μπαμπά του κλπ κλπ..Εκείνος μου έλεγε ότι ήταν δικοί μου οι φόβοι για δικά μου πράγματα...
Μετά απο΄μία βδομάδα έμαθα ότι είχε πάθει ανακοπή και τον ξαναφέραν στη ζωή και ήταν πολύ σοκαριστικό γι'αυτόν...
Δεν ξέρω αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι έχω ακόμα και τώρα μια έντονη πολυ εντονη διαίσθηση για αυτόν τον άνθρωπο σαν να επικοινωνώ μαζί του χωρίς να τον βλέπω..
Θα ήθελα πολύ μα πολύ να ακούσω την απόψή σας..

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας,

θα το εκτιμούσα πολύ να μου απαντούσατε όταν θα έχετε χρόνο κι αν έχετε βέβαια,

Να'στε καλά!

Λ.

Επιστροφή στα όνειρα πάλι...

Τα περισσότερα από τα mail αναγνωστών που έχω λάβει αφορούν όνειρα!

Είναι όλα πολύ όμορφα και από αναλυτικής πλευράς πολύ-πολύ ενδιαφέροντα!

Υπάρχει όμως μία επιστολή που επιλέγω πρώτη να δημοσιοποιήσω (με την άδειά της φυσικά), σε ενότητες, η οποία ξεχωρίζει... Θα καταλάβετε το γιατί από μόνοι σας!

"Καλησπέρα!

διαβάζω με πολύ ενδιαφέρον όλες σας τις αναρτήσεις και πραγματικά έχω "μάθει" αρκετά γύρω από την ψυχολογία, τα ονειρα κλπ κλπ.
Εχοντας κάνει 3 χρόνια ψυχοθεραπεία και με το χάρισμα - όπως μου είχε πει ο ψυχοθεραπευτής μου- ότι διεισδύω σαν σαύρα στα συναισθήματα των άλλων - μπορώ και καταλαβαίνω τον εαυτό μου και δουλεύω αρκετά με αυτόν....
Ενα πράγμα δεν κατάλαβα ποτέ που έχει να κάνει απο την αρχή με τον ψυχοθεραπευτή μου...
Είχα χάσει τότε τον αγαπημένο μου μπαμπά Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε! Από "κοριτσάκι" του μπαμπά ταυτόχρονα έγινα μητέρα.. Την ίδια μέρα που μου ανακοίνωσε ο μπαμπάς μου ότι είχε καρκίνο στους πνεύμονες την ίδια μέρα ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδάκί.... Ετσι η ιστορία του μπαμπά μου πήγαινε παράλληλα με τη δική μου εγκυμοσύνη....Οταν εγώ γέννησα το γιό μου μετά απο λίγο καιρό ο μπαμπάς μου έφυγε!!!!!!!
Τότε στην κυριολεξία έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου.... Αποφάσισα λοιπόν να πάω σε έναν ψυχολόγο.... Αισθανόμουν χαμένη!
Λίγες ημέρες πριν πάω ,είδα στον ύπνο μου τον μπαμπά μου ότι μου έδειχνε έναν άντρα μελαχροινό με ανοιχτόχρωμα μάτια και ένα μεγάλο σπίτι κάπου στα Βόρεια Προάστια!
Μου είπε - στον ύπνο μου- ότι αυτός ο άντρας θα σε βοηθήσει και θα τον βοηθήσεις.. κι ένιωθα απίστευτα συναισθήματα ευτυχίας, γαλήνης, απέραντης αγάπης γι'αυτόν τον νέο άνθρωπο που θα με βοηθούσε... Οταν ξύπνησα μετά από εκείνο το όνειρο ένιωθα απόλυτα γαληνεμένη και ευτυχισμένη... σαν να ήξερα ότι σε λίγο καιρό κάτι έντονο θα έμπαινε στυ ζωή μου.
Μετά από λίγες ημέρες συζήτησα το θέμα του ψυχοθεραπευτή με το θείό μου που ήταν γιατρός. Μου είπε ότι υπήρχαν 2 ψυχοθεραπευτές ένας άντρας και μία γυναίκα.
Πριν μου τελειώσει τη φράση του, του είπα ότι θέλω να πάω στον άντρα...
Μου είπε ότι θα ήταν μακριά. Στα Βόρεια Προάστεια.
Τον ρώτησα. Τον ξέρεις Θείε? Μήπως έιναι λεπτός, ψηλός μελαχροινός με ανοιχτά μάτια? Μήπως το σπίτι του είναι έτσι , έτσι έτσι... Του περιέγραψα με κάθε λεπτομέρεια το σπίτι που ειχα δει στον ύπνο μου και τον άντρα που είχα δει στον ύπνο μου... Μου είπε τον ξέρεις? Οχι αλλά δώσε μου το τηλέφωνο να κλείσω ραντεβού.
Ετρεμα.... μήπως τρελλαινόμουν? Ηθελα πολύ να πάω σε αυτόν τον ψυχοθεραπευτή που μου είχε υποδείξει στο όνειρο μου ο μπαμπάς μου. Ηθελα πολυ να δω εκείνο το σπίτι που είχα δει στο όνειρό μου και που από πάντα το ήξερα.....
Δεν είπα τίποτα σε κανέναν.... θα με περνούσαν για τρελλή!
Πήρα τηλέφωνο τον κο Ψ και κλείσαμε ραντεβού... μετά από μία βδομαδα...
Τις 2-3 επόμενες ημέρες μετά το τηλεφωνικό ρ/βού εγώ ξαναείδα το ίδιο όνειρο. Τον νέο μελαχροινό με τα ανοιχτά μάτια, το σπίτι κλπ κλπ και τα απίστευτα συναισθήματα που ένιωθα και στον ύπνο μου και όταν ξυπνούσα και τον μπαμπά μου που μου "έδειχνε" αυτόν τον άνθρωπο ότι θα με βοηθούσε..
Εφτασε η ημέρα του ραντεβού.... Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή από αγωνία, συναισθήματα πρωτόγνωρα.... και βαθιά απίστευτη χαρά!!!!!!"

Συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση.

Δεν είναι από έλλειψη ενδιαφέροντος...

Θα ήθελα καταρχήν να ευχαριστήσω όσους παρακολουθούν το ιστολόγιο τούτο και μου στέλνουν συχνά τα δικά τους μηνύματα.

Αρκετοί συνεχίζουν να με παρακινούν να γράψω και άλλα θέματα και η αλήθεια είναι πως έχω μαζέψει πολλά!

Δεν είναι από έλλειψη ενδιαφέροντος που εξαφανίστηκα καιρό τώρα αλλά... από έλλειψη χρόνου. Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα τόση ανταπόκριση. Με ξάφνιασε!

Κατά μία έννοια λοιπόν δεν εξαφανίστηκα, τελικά αφού αφιέρωνα όσο χρόνο μπορούσα για να απαντήσω στα μηνύματα.

Πράγματι, όπως θα έχετε διαπιστώσει δεν ήθελα να δώσω ιδιαίτερη έμφαση στον "σχολιασμό" των κειμένων και γιατί δεν ήταν όλα δικά μου αλλά αφορούσαν εμπειρίες άλλων και ήταν γραμμένα από τους ίδιους.

Από μία έγνοια αρχικά, σεβασμού προς εκείνους, είχα κλείσει την δυνατότητα αυτή.

Έπειτα, γιατί πρώτα ήθελα να γίνουν αρκετές αναρτήσεις, έτσι ώστε να έχω τον χρόνο να δείξω τι θα ήθελα να είναι η loggiapsy και τι να μην είναι! Τελικά όμως, με την βοήθεια αρκετών εξελίχθηκε σε κάτι άλλο από αυτό που φανταζόμουν αρχικά!

Με την παραίνεση αρκετών από 'σας, ο σχολιασμός έχει πλέον ανοίξει - πάντα όμως με τον γνωστό "μετριασμό" (όπως πάλι εσείς μου υποδείξατε τον τρόπο) για την εξασφάλιση του σεβασμού των ανθρωπίνων βιωμάτων των προσώπων που "προσυπογράφουν".

Όμως όλο αυτό το χρονικό διάστημα που δεν δημοσιεύω συνεχίζω να λαμβάνω mail με διάφορες εμπειρίες - πολύ ενδιαφέρουσες όλες τους.

Για να δημοσιευτούν θα πρέπει να έχω την συγκατάθεσή τους αλλά και να κρίνω προσωπικά πως αυτό θα μπορούσε να ενδιαφέρει και άλλους και φυσικά μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που οι απαντήσεις δεν είναι ιδιαίτερα προσωπικές.

Θα ξεκινήσω λοιπόν δημοσιεύοντας ένα από τα πιο πρόσφατα mail αναγνώστριας που έλαβα, το οποίο όμως για χάρη ευκολίας στην ανάγνωση θα το "κόψω" σε επιμέρους αναρτήσεις.

Η περίπτωση του έρωτα

Αισθανόμαστε έλξη, ένα διαφορετικό και καινούργιο συναίσθημα, όταν είμαστε μικροί. Δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε αλλά προσπαθούμε. Ντρεπόμαστε ίσως αλλά επιμένουμε. Σίγουρα όμως καρδιοχτυπούμε!

Είναι ο έρωτας (που γι’αυτόν έχουν γραφτεί αμέτρητες ιστορίες) αλλά δεν μας έχει ξανατύχει (αν…) και δεν μπορούμε να τον αναγνωρίσουμε.

 Τότε λύνεται ή δένεται ανάλογα η γλώσσα μας, ανάλογα…

Τότε διηγούμαστε ή ακούμε αντίστοιχα αμέτρητες ίσως και ατελείωτες ιστορίες. Χανόμαστε μέσα τους ή (πιστεύουμε πως) βρίσκουμε τον εαυτό μας.

Μέσα από την ανάγνωση αυτών των ιστοριών μπορούμε να μάθουμε πολλά για ΄μας αλλά τότε δεν το ξέρουμε ακόμη και ίσως δεν μας ενδιαφέρει και τόσο. Ίσως δεν μας ενδιαφέρει και πραγματικά να μάθουμε τον άλλο μέσα από αυτές αλλά τότε… τι;

Αυτό που μας ενδιαφέρει (λέμε) είναι να μάθουμε τον άλλο ή τουλάχιστον.

 Ο Δημήτρης λέει:

«... όταν γνώρισα τη Νίκη ήμασταν ακόμη φοιτητές. Ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος ανάμεσα στα εργαστήρια και όλες τις άλλες υποχρεώσεις μας. Προσπαθήσαμε να αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο και οι δυο μας σε αυτή τη σχέση.

Μετά από ενάμιση χρόνο μαζί, περνούσαμε καλά και ήμουν σε γενικές γραμμές πολύ ικανοποιημένος από αυτή τη σχέση. Για πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου και δεν ήταν η πρώτη μου σχέση όπως για εκείνη.

Κάποια στιγμή μιλούσα ενθουσιασμένος για ‘κείνη στο ψυχοθεραπευτή μου κι εκείνος με ρώτησε! «τι πιστεύεται πως γνωρίζει κείνη για σας;»

Διαπίστωσα πως ενώ για πολύ ώρα μιλούσα για όσα πίστευα πως ήξερα για ‘κείνη και ήξερα πολλά μέσα απ’όσα μου είδε διηγηθεί για τους δικούς της, τις σχέσεις της και πολλά άλλα τέτοια, δεν ήξερα τι εκείνη θα είχε συγκρατήσει ως εικόνα για ‘μένα… γιατί πολύ απλά μιλούσα ελάχιστα. Ίσως από φόβο ότι θα με απορρίψει αν με γνώριζε καλύτερα.

Το γεγονός αυτό δεν το συνειδητοποίησα τη στιγμή της ερώτησης του ψυχοθεραπευτή μου αλλά αρκετό καιρό μετά.

Σε μία συζήτηση με την κοπέλα μου, την ρώτησα ευθέως και εκείνη μου απάντησε πως πιστεύει ότι όταν είμαι έτοιμος θα της μιλήσω για ‘μένα…

Αυτό  και έκανα. Σιγά – σιγά ανοιγόμουν όλο και περισσότερο…

Αργότερα διαπίστωσα πως μέσα από την αφήγηση αυτή ένιωθα κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μπορούσε να συμβεί: να ξαναγράφω την ιστορία μου…»

Πράξη πρώτη:
Είμαστε μικροί (ή μας περνούν οι άλλοι για μικρούς) και οι μεγάλοι (ή αυτοί που νομίζουν πως είναι…) μας λένε ιστορίες σε τρίτο πρόσωπο.
Μας λεν’ με άλλα λόγια ποιοι θα ήθελαν να είμαστε ή να γίνουμε κάποτε.
Δεν παραλείπουν να διανθήσουν τις ιστορίες αυτές με παραδείγματα από τον εαυτό τους ή άλλων «ηρώων».

Πράξη δεύτερη:
Είμαστε μικροί και λέμε ιστορίες σε πρώτο πρόσωπο στους φίλους μας… φαντάζουμε έτσι πιο μεγάλοι!
Τους λέμε με άλλα λόγια για το ποιοι είμαστε και ποιοι θα θέλαμε να είμαστε. Ίσως και για το τι θα ήθελαν κάποιοι να είμαστε.
Ορισμένες φορές μάλιστα μιλάμε για το τι έχουμε ή τι θα επιθυμούσαμε να έχουμε.

Πράξη τρίτη:
Πλάθουμε ιστορίες στο μυαλό μας, εμπνευσμένες από την πρώτη πράξη των άλλων και τη δεύτερη. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε μ’αυτές! Αλλά αργά ή γρήγορα δοκιμάζουμε την αληθοφάνειά τους εξιστορώντας ’τες σε τρίτους. Στις ιστορίες αυτές οι ήρωες μπορεί να είναι άλλοι φίλοι «πραγματικοί» ή και «φανταστικοί» αλλά πάντα ιδωμένοι με μάτια μεγάλα από το θαυμασμό!
Κάποιες φορές ις δοκιμάζουμε σαν να είναι συνταγές και καμιά φορά μπορεί να μας βγαίνουν αλλά συνήθως όχι.

Πράξη τέταρτη
Ακούμε, ακούμε, ακούμε… ιστορίες!
Άλλες τις πιστεύουμε, άλλες θέλουμε να τις πιστέψουμε άλλες πάλι όχι!

Πράξη πέμπτη
Συνειδητοποιούμε πως ή οι άλλοι μας λένε ψέματα ή εμείς κάνουμε κάτι λάθος!

Οι πράξεις αυτές δεν είναι οι μόνες.
Υπάρχουν και άλλες πολλές, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές για τον καθένα μας και προσδιορίζουν το είδος της σχέσης που έχουμε με τον ακροατή ή με τον διηγούμενο και εν μέρει την εξέλιξή μας από μία φάση ζωής σε μία άλλη.

Μια φορά κι έναν καιρό...

«Μ’αυτές κοιμόμαστε όταν είμαστε μικροί και μ’αυτές ξυπνάμε όταν είμαστε μεγάλοι!»

Τι είναι;

Άλλοτε αφυπνιστικές και άλλοτε χαλαρωτικές… καθησυχαστικές ίσως αλλά πάντα διδακτικές.
Με την μορφή των παραμυθιών, των μύθων, των παραβολών, των αλληγοριών ή ακόμη και των γρίφων, των παροιμιών… συντροφεύουν τους ανθρώπους στην πίστη τους, στην φιλοσοφία τους, στην αναζήτησή τους και τελικά στην καθημερινή ζωή τους…

Με αυτές κάνουν ερωτήματα αλλά και προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις οι δάσκαλοι, οι μεγάλοι παιδαγωγοί, οι ψυχολόγοι…

Είναι οι ιστορίες!

Που οφείλεται η μεγάλη τους επιτυχία; Και πότε αποτυγχάνουν;

Δεν ξέρω να το πω με σιγουριά αλλά σίγουρα συχνά μπαίνουμε στον πειρασμό να ακούσουμε, να διηγηθούμε, να διαβάσουμε ή ακόμη και να γράψουμε με τη μορφή πεζού ή ποιητικού λόγου.

Υπάρχουν ιστορίες με… καλό τέλος αλλά υπάρχει κακό τέλος για μία ιστορία;

Το τέλος είναι αυτό που μετρά; Γιατί με ανυπομονησία το περιμένουμε!
Περιμένουμε να καταλάβουμε κάτι. Κάτι να μάθουμε: μιαν αλήθεια;

Ο αντίλογος στις ιστορίες, για 'κείνους που δεν ανακουφίζονται ή που ανυπομονούν να ζήσουν, είναι πως θαύματα δεν υπάρχουν!

Περιγράφουν μιαν αλλαγή, μια μεταστροφή, για γνωριμία, ένα πάθημα…
Οι ιστορίες υπάρχουν… όπως και τα θαύματα!
Και θαύματα θα συνεχίσουν να γίνονται όσο υπάρχουν άνθρωποι!

Ένας καινούργιος μικρός κύκλος αρχίζει κάπως έτσι.
Σαν μία μικρή ιστορία!

Οι ψυχοθεραπευτικές εμπειρίες.

Με την τελευταία - προς το παρόν τουλάχιστον - ψυχοθεραπευτική εμπειρία που αναρτήθηκε ολοκληρώθηκε η ενότητα που αφορούσε την ψυχοθεραπεία και με τον τρόπο αυτό πιστεύω πως ολοκληρώθηκε και αυτό που ήθελα να δείξω.

Τα μηνύματα ωστόσο που έχω λάβει από πολλούς από 'σας που παρακολουθείτε την Logia μού έχουν δώσει δύναμη για να συνεχίσω και σας ευχαριστώ. Δείχνουν πως ένα πετραδάκι μέσα στην ήσυχη λίμνη μπορεί να είναι σημαντικό!

Η ενότητα αυτή είχε ως έρισμα μηνύματα που είχα λάβει τότε και μου ζητούσαν να "γράψω δυο λόγια για το θέμα".

Θεώρησα προτιμότερο από το να μιλήσω προσωπικά να δώσω τη δυνατότητα σε κάποιους ανθρώπους που είχαν την αντίστοιχη εμπειρία να πουν αυτά που πιστεύουν, με τον τρόπο τους και να περιγράψουν το δικό τους ταξίδι.

Αυτή ήταν η δική μου επιλογή: να δώσω μία κάπως διαφορετική εικόνα - και καλύτερη αλλά και πληρέστερη από αυτή που έχουν όσοι έκαναν την επιλογή τους να ξεκινήσουν και να συνεχίσουν την προσωπική τους ψυχοθεραπεία (για διαφορετικούς ίσως λόγους ο καθένας) νομίζω πως ήταν δύσκολο να πραγματοποιηθεί.

Από τα κείμενα που δημοσιεύθηκαν - θα το επαναλάβω για ακόμη μία φορά - δεν αφαίρεσα ή πρόσθεσα και δεν τροποποίησα το παραμικρό.

Από μηνύματα που έλαβα αυτό το χρονικό διάστημα, από τότε που αναρτήθηκε η πρώτη ψυχοθεραπευτική εμπειρία, υπήρξαν πολλές και ενδιαφέρουσες κριτικές, τόσο από γνωστούς όσο και από αγνώστους έως εκείνη τη στιγμή.

Θέλω να πω πως και για 'μένα, η εμπειρία αυτή του εγχειρήματος υπήρξε πολύ θετική.