Ενεργοποιημένοι πολίτες…

Κώστα, η συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εταιριών που προσφέρουν τις ανάλογες υπηρεσίες, τους δεσμεύει σε μία πολιτική για «περιορισμό των κινδύνων». Η συμφωνία αφορά περισσότερα σημεία που μπορείτε να αναζητήσετε και να βρείτε στα αναλυτικά δημοσιεύματα (για παράδειγμα, στη δεξιά στήλη υπάρχουν συντομεύσεις ειδήσεων με τον όρο "διαδίκτυο") αλλά το σημαντικότερο ίσως είναι η δημιουργία ειδικού τμήματος αναφορών παρενόχλησης. Έτσι οι χρήστες του διαδικτύου θα έχουν τη δυνατότητα να αναφέρουν ανάρμοστες συμπεριφορές από άλλους χρήστες, με το πάτημα ενός κουμπιού. Όπως αυτό λειτουργεί στο PICASA της GOOGLE.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να δοθεί σε όλους το μήνυμα πως στο διαδίκτυο, θα πρέπει να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως υπεύθυνα άτομα και όταν αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει περιεχόμενο ακατάλληλο, επικίνδυνο ή προσβλητικό, για τον οποιονδήποτε λόγο, να ενημερώνουμε είτε με επιστολή είτε μέσω της διαδικασίας αναφοράς που προτείνουν οι πλατφόρμες αυτές. Θα πρέπει να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ως σύνολο (το εμείς του Μακρυγιάννη), προστατεύοντας τους πιο ευάλωτους.
Δεν είναι ανάγκη να ενοχλεί εμάς για να το κάνουμε, μπορούμε να το αναφέρουμε απλά επειδή θα μπορούσε να ενοχλήσει άλλους (τους μικρότερους, τις γυναίκες, τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τις εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες …)
Πιστεύω στη ενεργή συμμετοχή όλων μας και βρίσκω πως δεν είναι δύσκολο να πραγματοποιείται.
Για το λόγο αυτό λέω ενεργοί πολίτες…

Είναι τόσο απλό! Κι όμως αντί να το κάνουμε όλοι μαζί, παραπονιόμαστε, χωρίς όμως επί της ουσίας να αντιδρούμε.

Περάστε το μήνυμα σε όλους τους φίλους σας… αν το πιστεύεται!

Ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης και ασφάλεια ανηλίκων.

Συμφωνία για την προστασία των ανήλικων χρηστών του διαδικτύου υπεγράφη χθές, μεταξύ δεκαεπτά μεγάλων εταιρείων που δραστηριοποιούνται στο διαδίκτυο, με ιστοσελίδες που χρησιμοποιούνται για κοινωνικές επαφές.
Πρόκειται για την πρώτη ευρωπαϊκή συμφωνία που έχει σκοπό τη βελτίωση της ασφάλειας χρηστών κάτω των 18 ετών που συμμετέχουν στους αποκαλούμενους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.
Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται οι εταιρείες Arto, Bebo, Dailymotion, Facebook, Giovani.it, Google/YouTube, Hyves, Microsoft Europe, Myspace, Nasza-klaza.pl, Netlog, One.lt, Skyrock, StudiVZ, Sulake/Habbo Hotel, Yahoo!Europe, και Zap.lu.

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό φαινόμενο. Άτομα όλων των ηλικιών συμμετέχουν, έχοντας συχνά υποκαταστήσει την φυσική επικοινωνία με την ηλεκτρονική.
"Οι ιστότοποι αυτοί, έχουν προσελκύσει το ενδιαφέρον 41,7 εκατομ. τακτικών χρηστών στην Ευρώπη και έχουν συμβάλει στη μεταβολή του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούμε μέσω του διαδικτύου", επισημαίνει η Κομισιόν στην ανακοίνωσή της.

Η χρήση των κοινωνικών δικτύων αυξήθηκε το προηγούμενο έτος κατά 35% στην Ευρώπη και αναμένεται να υπερδιπλασιαστεί φθάνοντας τα 107,4 εκ. χρήστες μέχρι το 2012!

Διαβάστε περισσότερα: "Έρευνα για την παιδοφιλία και το διαδίκτυο" Κατεβάστε εδώ. και
"Έρευνα για το Facebook" του Επίκουρου Καθηγητή Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου Ευστράτιου Παπάνη. Κατεβάστε εδώ.

Το θέμα, όπως έχετε καταλάβει, με απασχολεί ιδιαίτερα, γιατί έχω διαπιστώσει πως έχει επηρεάσει πολλούς ανθρώπους, στον τρόπο με τον οποίο δημιουργούν και διαπραγματεύονται διαπροσωπικές σχέσεις τους.

Μηνύματα που αφορούν την ασφάλεια των παιδιών και όχι μόνο.

Αρκετά είναι τα μηνύματα με ερωτήσεις που αφορούν τη χρήση των υπολογιστών και του διαδικτύου. Είναι κάτι που μας είχε απασχολήσει καιρό πριν και είχαμε γράψει κάποια πράγματα. Από τότε δεν έπαψαν να στέλνουν κάποιοι την δική τους ιστορία (κάποιες φορές περιπέτεια) και τις ανησυχίες τους σε σχέση κυρίως με την προστασία των παιδιών τους.

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.dart.gov.gr/ μπορείτε να βρείτε αρκετές πληροφορίες και συμβουλές.

Όσο με αφορά, θα μπορούσα εντελώς γενικά να πω πως, η σύγχρονη τεχνολογία και οι εφαρμογές της είναι χρήσιμες αλλά δεν θα πρέπει ίσως να γίνονται απαραίτητες ως υποκατάστατο άλλων σχέσεων και μορφών επικοινωνίας. Όπως και με την τηλεόραση, έτσι και με τους υπολογιστές, δεν θα πρέπει οι γονείς να επαναπαύονται στο γνωστικό κομμάτι (ανάπτυξη σχετικών δεξιοτήτων, γνώσεων κλπ.). Ως γονείς μπορείτε να δίνετε προβάδισμα στην ανθρώπινη φυσική επικοινωνία και δραστηριότητα, με τους γνωστούς και φίλους, τους γείτονες και το ευρύτερο οικογενειακό περίγυρο.
Όλα αυτά είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την ανάπτυξη ενός φυσιολογικού ανθρώπου και έχουν γραφτεί πολλά σε άρθρα και βιβλία, οπότε δεν θα εξαντλήσω εδώ το χρόνο μας.

Le Petit Prince (Ο Μικρός Πρίγκιπας)

Λόγια που μιλούν στην καρδιά:

-"Voici mon secret. Il est très simple: on ne voit bien qu'avec le cœur. L'essentiel est invisible pour les yeux." Chapitre XXI

Μετάφραση: «Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά μπορούμε να δούμε σωστά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια».

-"Mais les yeux sont aveugles. Il faut chercher avec le cœur." Chapitre XXV
Μετάφραση: «Αλλά τα μάτια είναι τυφλά. Πρέπει να αναζητάς με την καρδιά.»

Ως απάντηση στη Μιράντα.

Θα συμφωνήσω σε όλα μαζί σου.

Έχουμε ανάγκη από αρχές, κανόνες, αντιλήψεις, θεωρίες...

Δύσκολα μπορούμε να το ξεπεράσουμε έστω και αν συχνά, ακόμη και τη στιγμή που τα επικαλούμαστε ή τα διατυπώνουμε αναγνωρίζουμε μέσα μας την εξαίρεσή τους ή τον αντίλογο. Χωρίς ορισμούς, έστω και φαινομενικά αυθαίρετους, δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε: να λέμε τα σύκα - σύκα και τη σκάφη - σκάφη!
Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κρίση, άποψη, να αντιλαμβανόμαστε τα σχήματα, τα πρόσωπα, τις σχέσεις... δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε ν'αγαπάμε!

Απο την άλλη όμως, πρέπει να αναρωτιώμαστε αενάως, για να ξεφεύγουμε από τα προ-κατεστημένα, τα στερεότυπα... την επιρροή που μας ασκούν, δηλαδή.
Είμαι πάντα επιφυλακτικός με τους "κανόνες" όταν αυτοί παρουσιάζονται ως δόγματα ή ως αλάθητα. Συχνά για να πουν μια αλήθεια, μου δημιουργούν την αίσθηση ότι υποκρύπτουν ή αρνούνται ή ακυρώνουν μια άλλη.

Με τη βοήθεια της Ιφιγένειας ξαναβρήκα το κείμενο του Αριστοτέλη που σας έλεγα. Πρόκειται για απόσπασμα (από το Β 6,10-13 βιβλίο των Ηθικών, για όσους θέλουν να αναζητήσουν το προτότυπο), στο οποίο ο Αριστοτέλης καθορίζει τις προϋποθέσεις για την επίτευξη της μεσότητας στα συναισθήματα.

Στην απόδοση του:
"Για παράδειγμα, είναι δυνατόν κανείς να φοβηθεί και να πάρει θάρρος και να επιθυμήσει και να οργιστεί και να ευσπλαχνιστεί και γενικά να ευχαριστηθεί και να δυσαρεστηθεί και πιο πολύ και πιο λίγο (απ΄ όσο πρέπει) και οι δύο περιπτώσεις (δεν είναι) καλό.
Το να αισθανθεί όμως τη στιγμή που πρέπει και σε σχέση με τα πράγματα που πρέπει και σε σχέση με τους ανθρώπους που πρέπει και για το λόγο που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει (είναι) και το μέσο και το άριστο, κάτι που (είναι γνώρισμα) της αρετής.
Με όμοιο τρόπο και σχετικά με τις πράξεις υπάρχει υπερβολή και έλλειψη και το μέσο.
Η αρετή έχει σχέση με τα συναισθήματα και τις πράξεις, στις οποίες η υπερβολή αποτελεί λάθος και κατακρίνεται, το ίδιο και η έλλειψη, ενώ το μέσο επαινείται και είναι το σωστό. Και τα δύο αυτά (ο έπαινος και το σωστό έχουν σχέση) με την αρετή.
Η αρετή επομένως είναι μια μεσότητα, επειδή βέβαια έχει για στόχο της το μέσο".

Με άλλα λόγια, είναι σημαντικό να εκφράζουμε το κάθε μας συναίσθημα, τη σωστή στιγμή, με τον σωστό τρόπο, για το σωστό λόγο και απευθυνόμενοι στο σωστό πρόσωπο.
Σύμφωνα νε τον Αριστοτέλη, αυτά όλα δεν είναι εύκολα, γι'αυτό και μιλάει για αρετή.

Πρόκειται για μία άσκηση που βάζω συχνά σε ασκούμενους αλλά και (πρωτίστως) στους ψυχοθεραπευόμενους.

Χθές, συγκεκριμένα σε αυτό το σημείο, άκουσα μία παρατήρηση που λέει πως το "σωστό" είναι υποκειμενικό. Έτσι είναι πράγματι! Και τα συναισθήματα επίσης!

"Αν μια αγάπη διαρκεί... τι μπορεί αυτό να σημαίνει;" ρωτάει η Ανδριανή

"Αν μια αγάπη διαρκεί, είναι γιατί κάτι μένει ακόμη μέσα μας ανικανοποίητο". ~ Σαπφώ

Αυτό μπορεί να είναι και μία αρχή της αναζήτησης σου.

Στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει μονιμότητα. Είναι, πιστεύω, σκληρό να το αποδεχτούμε αλλά δεν είναι υποχρεωτικά αρνητικό:
Υπάρχει εξέλιξη στις ανθρώπινες σχέσεις.
Μία σχέση περνά από φάσεις. Όταν τελειώνει, ο αποχωρισμός είναι η τελευταία φάση. Αναγκαία αλλά δύσκολη όταν δεν είναι επιλογή μας. Όταν δεν είμαστε έτοιμοι. Όταν τίποτε δεν μας προϊδέασε.
Οι σχέσεις χτίζονται με θεμέλιους λίθους της εμπιστοσύνης. Πόσοι από 'μας γνωρίζουν να το κάνουν, επενδύοντας στον άλλον και στη σχέση, χωρίς να χρειαστεί αφήσουν ακάλυπτο και απροστάτευτο τον εαυτό τους;
.......................................................................................................................................................................
Η Κατερίνα πρόσθεσε: "Η ζωή μας δίδαξε ότι η αγάπη δε συνίσταται στο να κοιτάμε ο ένας τον άλλο, αλλά στο να κοιτάμε προς την ίδια κατεύθυνση". Αντουάν ντε Σαντ-Εξιπερί

Σ'ευχαριστώ Κατερίνα! Είναι από τους αγαπημένους μου.

Τι είναι φυσιολογικό;

Ρωτάει η Βούλα από Ηράκλειο

Δύσκολο να εξηγηθεί σε λίγες γραμμές αλλά θα προσπαθήσω, έστω και αν αυτό μπορεί να φανεί κάπως γενικό. Άλλωστε δεν θέλω, όπως έχω πει να δίνω προσωπικές απαντήσεις μέσα από τις αναρτήσεις.
Δεν είναι σπάνιες οι φορές που, ως ψυχολόγος, έχω απέναντί μου ανθρώπους που αναρωτιούνται τι είναι φυσιολογικό, προσπαθώντας να κατανοήσουν πως και γιατί αντιμετωπίζουν τα προβλήματα (ή τις δυσκολίες) τα οποία τους ώθησαν να ζητήσουν την συνάντηση αυτή.
Δεν αναρωτιούνται γενικά αλλά προσπαθούν να καταλάβουν πως από μία κατάσταση Α, που θεωρούσαν ως φυσιολογική, βρέθηκαν σε μία κατάσταση Β, στην οποία αντιμετωπίζουν συγκεκριμένες δυσκολίες, οι οποίες τους μοιάζουν ανυπέρβλητες.
Αντιλαμβάνονται δηλαδή την ανθρώπινη ζωή ως μία συνέχεια μέσα στην οποία προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην υγεία και την ασθένεια, αυτό που θεωρούν ως φυσιολογική κατάσταση και το αντίθετό του.
Έχουν πολύ δίκιο αφού, αυτό που μας κινητοποιεί, για να ελέγξουμε την κατάστασή μας είναι η αίσθηση του ότι κάτι άλλαξε (ως γενική εικόνα του εαυτού μας ή με ενδείξεις στα χέρια μας όπως κάποιες ενοχλήσεις ή τα αποτελέσματα κάποιων εξετάσεων ή από ένα γεγονός που συνέβη κ.α.). Ότι στην προηγούμενη κατάσταση ήταν πιο ομαλά τα πράγματα.
Απλοϊκά δηλαδή, αλλά όχι λανθασμένα, μπορούμε να πούμε πως όταν για μία σημαντική χρονική στιγμή η πλάστιγγα γέρνει προς την ασθένεια, προκύπτει η ανάγκη κατανόησης της κατάστασης και αντιμετώπισης.Η αίσθηση βέβαια του «φυσιολογικού» είναι υποκειμενική στο κάθε άτομο.

Υπάρχουν όμως με σιγουριά αντικειμενικά κριτήρια που μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε νωρίς την κατάσταση και να βοηθηθούμε.
Συγκεκριμένα για την ψυχική υγεία μπορούμε να πούμε πως είναι μία κατάσταση όπου το άτομο αισθάνεται ψυχική ευεξία, παίρνει ικανοποίηση από τις δραστηριότητές του και τις αποδόσεις του στους διάφορους τομείς ενασχόλησής του, έχει σταθερές και εξελισσόμενες διαπροσωπικές σχέσεις, είναι αυτόνομο και ικανοποιητικά ανεξάρτητο από τους άλλους και τον κοινωνικό του περίγυρο.
Επίσης, μιλάμε για ψυχική υγεία όταν αυτά τα χαρακτηριστικά που αναγνωρίζει στον εαυτό του είναι η αισιοδοξία, η ασφάλεια, η ανεξαρτησία, η αυτοεκτίμηση, η ικανοποιητική έκφραση των συναισθημάτων του και ο έλεγχος των συγκινήσεων, η ικανότητα δημιουργίας διαπροσωπικών σχέσεων και η ικανότητα λήψης αποφάσεων.
Τέλος, πως όλα τα παραπάνω είναι σταθεροποιημένα ή δεν γνωρίζουν σημαντικές διακυμάνσεις στο χρόνο και για σημαντικά χρονικά διαστήματα, τότε μπορούμε να πούμε πως βρίσκεται σε μία κατάσταση ισορροπίας.
Ίσως θεωρήσουμε πως το άτομο αυτό, όπως περιγράφεται παραπάνω είναι το ιδανικό. Αλλά, με τα κριτήρια αυτά μπορούμε να κατανοήσουμε ευκολότερα τους στόχους μας, έτσι ώστε η φυσιολογικότητα να είναι μία κατάσταση μέσα στην οποία το άτομο τείνει να τους επιτύχει. Ένα τέτοιο ικανοποιητικά οργανωμένο και ισχυροποιημένο άτομο, από πλευράς ψυχικής υγείας, είναι ένας άνθρωπος που αντέχει στις ψυχοπιεστικές συνθήκες, όταν δηλαδή η πραγματικότητα του αρνείται την επίτευξη των προσωπικών του στόχων που αποβλέπουν στην ικανοποίηση των αναγκών του.
Βέβαια, όταν μιλάμε για «συνθήκες», πρέπει επίσης να υπογραμμίζουμε πως υπάρχουν καταστάσεις οι οποίες είναι τόσο ισχυρά πιεστικές που μειώνουν τις αντοχές και μπορούν να ξεπεράσουν τις δυνάμεις μας, κυρίως δε όταν συνυπάρχουν. Παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την συναισθηματική μας κατάσταση και τη διάθεσή μας μπορεί να πηγάζουν από την λειτουργία της οικογένειας και του ευρύτερου κύκλου των διαπροσωπικών μας σχέσεων. Επίσης, γεγονότα που βιώνονται ως απώλεια ή απειλή όπως ο χωρισμός, ο θάνατος προσφιλών μας, η κλοπή, η ανεργία, και γενικότερα η δραστική μείωση της ποιότητας ζωής μας που μπορεί να ολισθήσει σε μία κατάσταση συρρίκνωσης του κοινωνικού μας δικτύου, του βιωτικού μας επιπέδου κ.α.
Η ασθένεια στην ψυχική σφαίρα, παρουσιάζεται όπως και όταν αρρωσταίνουμε στο σώμα μας, δηλαδή με συμπτώματα. Αυτά, περιορίζουν σημαντικά τη λειτουργία της σκέψης μας, της αντίληψής μας, του συναισθήματος και της βούλησής μας. Αρκετές φορές, ανάλογα τη φύση του προβλήματος, αλλά όχι πάντα, τις εκπτώσεις αυτές, τα άτομα τις αντιλαμβάνονται εκ των υστέρων, μέσα από τη συζήτηση με κάποιον πολύ έμπιστο άνθρωπό του και σε βάθος συνήθως μέσα από την ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Συχνά, επειδή στον άνθρωπο οι ψυχικές λειτουργίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις σωματικές μας λειτουργίες, η κατάσταση εκφράζεται μέσα από το σώμα.
Τέλος, ένα επιπλέον κριτήριο που λαμβάνω υπ’όψη μου, προσωπικά, έστω και αν δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί: θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε κανόνα του ισότιμου και αφορά την μετάθεση ενός μεγάλου κομματιού άγχους από μία άλλη πηγή και τον εστιασμό του σε ένα άλλο πρόβλημα. Η ιδέα αυτή προκύπτει από την παρατήρηση πως κάποια άτομα, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες αντιδρούν υπερβολικά έντονα σε ένα θέμα που δεν του αρμόζει. Βλέπουν δηλαδή την καταστροφή εκεί που δεν συντρέχουν αντικειμενικοί λόγοι.
Θα μπορούσαμε επίσης κάποια στιγμή να μιλήσουμε για τους "χρυσούς κανόνες των συναισθημάτων", που αν και είμαι αντίθετος με τους "κανόνες", δεν έχω καταφέρει σε αυτόν να βρω ψεγάδι... ακόμη! (πρόκειται για του μπαμπα-Aristote βλέπετε!)
Μπορείτε όμως να με βοηθήσετε!