Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία της Ρούθ, 42 ετών.

"Οι γνώσεις μου για την ψυχοθεραπεία πριν (7-8) χρόνια ήταν οι συνήθεις γνώσεις όλων όσων δεν την γνωρίζουν "Ο ψυχοθεραπευτής, ή ψυχολόγος και πολλές φορές ο ψυχίατρος, είναι αυτός που σε βάζει να ξαπλώσεις σε ένα δερμάτινο κατά κύριο λόγο καναπέ και του μιλάς ιδιαίτερα για τα παιδικά σου χρόνια. Ακόμα σε συμβουλεύει για ότι θα σου λέει τι να κάνεις και όλα είναι μια χαρά".

Η σκέψη να μιλήσω σε κάποιον άγνωστο και μάλιστα να ξαπλώσω στον καναπέ μου ήταν δύσκολη. Αλλά να μιλήσω για τα παιδικά μου χρόνια ήταν αδύνατο γιατί απλούστατα δεν τα "θυμόμουν". Ένα από αυτά που θεωρούσα προβλήματα ήταν η μνήμη μου, πίστευα ότι είχα ξεχάσει τα πάντα σχεδόν μέχρι πριν από "λίγο".

Η αφορμή να γνωρίσω έναν ψυχολόγο για πρώτη φορά στη ζωή μου ήταν ο φόβος μου ότι δεν μεγάλωνα σωστά τα παιδιά μου. Μου πήρε πολύ καιρό για να καταλάβω ότι πήγα γιατί δεν άντεχα άλλο να κουβαλώ τα βάρη που δεν μπορούσα να πω σε κανένα ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό με έπνιγαν.

Μου είχα φορέσει τεράστια αλυσίδα και δεν προχωρούσα πια εδώ και χρόνια. Ή μάλλον προχωρούσα αργά αλλά δεν το αντιλαμβανόμουν και τώρα μπορεί τα βήματά μου να είναι μικρά αλλά όμως τώρα τα διακρίνω.

Την εποχή της ψυχοθεραπείας θα μπορούσα να την ονομάσω "Ξαράχνιασμα".

Στην αρχή φοβόμουν ήμουν μάλλον επιθετική με την έννοια ότι δεν ανοιγόμουν. Νομίζω ότι τα 2/3 όλης της ψυχοθεραπείας ήμουν με τα χέρια σταυρομένα ή αγγαλιά με ένα μαξιλάρι.

Με μεγάλη προσπάθεια κάθισα στο γραφείο στην πρώτη επίσκεψη και στη δεύτερη και στη τρίτη...

Αργότερα άρχισα να έχω αντιφατικά συναισθήματα, άλλοτε ένιωθα άνετα και μίλαγα πιο ελεύθερα και άλλοτε σφιγγόμουν στο μαξιλάρι γιατί με δυσκόλευε το θέμα.

Όμως σχεδόν όλες τις φορές όταν έφευγα ένιωθα ανακούφιση, είχα βγάλει κάτι από πάνω μου, ένα βάρος ή μάλλον έναν ιστό ένα μικρούλη ιστό, έβγαζα την ακρούλα ενός μήτου, έπιανα και τράβαγα σιγά-σιγά.

Το διάστημα των συνεδριών έμαθα πράγματα για μένα που άλλα δεν τα γνώριζα και δεν ήθελα να τα παραδεχτώ αλλά και νέα κομμάτια που δεν ήξερα ότι έχω, σαν ένα παζλ που μου λείπανε, είρθανε να βρούνε τη θέση τους και όλα μαζί να υφάνουν τον καμβά της ζωής μου από τα πρώτα μου χρόνια μέχρι τώρα.

Ο ψυχολόγος με βοήθησε να αποδώσω το σωστό χρώμα γιατί εγώ μόνη μου συνήθως χρησιμοποιούσα μαύρο-γκρί ή μια απόχρωση δισδιόρατου παλ αγνώστου χρώματος.

Με υπομονή πολλές φορές τεράστια κατάφερνε να ακούει τις φλύαρες κάποτε διηγήσεις μου, να με επαναφέρει μαλακά στο θέμα όταν ξεστράτιζα χαοτικά να επιμένει σταθερά όταν προσπαθούσα να ξεφύγω.

Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε να δω ότι δεν είμαι κάτι το μοναδικό όπως κάποιες φορές πίστευα άρα δεν έπρεπε να περιμένω από τους άλλους να μου φέρονται σαν κάτι τέτοιο αλλά δεν ήμουνα το απόλυτο τίποτε όπως άλλες φορές φοβόμουν.

Είμαι άνθρωπος όπως όλοι έχω ελαττώματα, βιώματα άλλοτε ευχάριστα άλλοτε όχι, κάνω λάθη όπως όλοι και πρέπει να μαθαίνω από αυτά αλλά και άν όχι τι να κάνουμε η προσπαθεια μετράει.

Θα κάνω σίγουρα και άλλα στη διάρκεια της υπόλοιπης ζωής μου από άλλα θα μάθω, κάποια θα τα επαναλαμβάνω μέχρι να μάθω και άλλα...

Έχω μεγάλη φαντασία, άλλες φορές με σώζει και άλλες με δυσκολεύει, ο ψυχολόγος μου όμως με βοήθησε να καταλάβω ότι αυτή είμαι και έτσι προσπαθώ να πορευτώ.

Εδώ και καιρό και αφού ολοκλήρωσα κάποιους κύκλους ολοκληρώνοντας τη ψυχοθεραπεία-στόχο που βάζαμε κάθε φορά με τον ψυχολόγο μου (που άλλοτε ήξερε το στόχο και άλλοτε τον έβρισκε στην πορεία ή στο τέλος) νιώθω να μου λείπει η στήριξη που δεν μου αρνείται ποτέ βέβαια αλλά και που δεν θέλω ούτε να καταχραστώ μα και να μάθω να στηρίζομαι στα πόδια μου, παπούτσια άλλωστε μου χάρισε ένα σωρό (τον τρόπο να αναλύω καταστάσεις και να τις συζητώ όπως κάναμε μαζί)."

Η ψυχοθεραπευτική εμπειρία του Γρηγόρη, 27 ετών.

«Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία πριν αρκετά χρόνια, θέλοντας να βρω τρόπους να στηρίξω ένα φίλο που υπέφερε από ένα μείγμα κατάθλιψης και επιθετικότητας. Αυτή ήταν η αρχική μου και διάθεση. Στην πορεία κατάλαβα πως εγώ ήμουν αυτός που χρειαζόταν βοήθεια, όχι ο φίλος μου. Ήδη στα πρώτα δύο ραντεβού αυτό ήταν ξεκάθαρο.
Δύο ήταν τα πράγματα που με κράτησαν στη θεραπεία, οι λόγοι που θέλησα να μείνω και να παλέψω με ότι ήταν αυτό που με περίμενε –τότε δεν είχα ιδέα-.
1. Χρόνιο πρόβλημα στύσης.
2. Κρίσεις πανικού.
Η όλη θεραπεία κράτησε περίπου 3-4 χρόνια, εννοώ τότε σταμάτησα να βλέπω τον ψυχολόγο μου σε τακτική εβδομαδιαία βάση. Όταν μου είπε «νομίζω η θεραπεία σου εδώ τελείωσε», απορούσα γιατί το λέει αφού εγώ δεν ένιωθα «θεραπευμένος». Αρκετά χρόνια αργότερα συνειδητοποίησα ότι η θεραπεία άρχισε ακριβώς τότε.
Έτσι ήταν στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον. Σαν αυτό το διάστημα να μάζευα υλικό για να το επεξεργαστώ στη συνέχεια – κι ακόμα-.
Είναι μια διαδικασία που άλλοι ονομάζουν διασκεδαστική, άλλοι δημιουργική, άλλοι κουραστική, άλλοι τρομακτική κλπ κλπ. Για ΄μένα ήταν όλα αυτά μαζί και άλλα ακόμα. Με λίγα λόγια: ενδιαφέρουσα.
Συχνά αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχα κάνει αυτό το βήμα.
Δεν ξέρω και δεν νομίζω ότι θέλω να ξέρω.
Το σίγουρο είναι ότι δεν θα βρισκόμουν εδώ που βρίσκομαι. Γεωγραφικά και ψυχολογικά.
Είναι τόσο μεγάλος ο όγκος της πληροφορίας που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις επεξεργαστεί μέχρι να μπεις στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας. Τόσο απύθμενα τα βάθη που αντιμετωπίζεις κοιτώντας μέσα σου. Γιατί νομίζω αυτό είναι τελικά όλο το θέμα. Να κοιτάξεις μέσα σου. Χωρίς κριτική, χωρίς συμφωνίες ή διαφωνίες, μόνο να κοιτάς, να παρατηρείς. Το σκέφτομαι συχνά σαν ένα εξαιρετικά βαθύ πηγάδι πάνω από το οποίο σκύβεις με ρίσκο να χάσεις την ισορροπία σου και να πέσεις – μέσα ή έξω-.
Εκεί έρχεται ο δραστικότερος ρόλος του ψυχοθεραπευτή. Να σε κρατήσει σφιχτά στο χείλος μέχρι που η θέα να ξεκαθαρίσει και να αποκατασταθεί η ισορροπία
Κι όταν γίνει αυτό, αφήνει τα χέρια του από πάνω σου πριν καν το καταλάβεις. Και στέκεσαι εκεί, ασφαλής και ακίνητος, με όλες τις επιλογές μπροστά σου. Βουτάω. Γυρίζω πίσω, μένω στο χείλος; Όποια κι αν είναι η επιλογή, το θέμα είναι ένα και μόνο. Κοίταξες.
Το πώς θα επεξεργαστείς το υλικό στη συνέχεια είναι μόνο δικό σου θέμα και εξαρτάται από την ανάγκη – επιθυμία σου να αποκαταστήσεις τη σχέση σου με τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου.
Αν «θεραπεύτηκα» τελικά;
Όχι.
Η ψυχοθεραπεία δεν είναι σέρβις για χαλασμένες μηχανές.
Δεν πας χαλασμένος και φεύγεις διορθωμένος.
Είναι μία διαδικασία δυναμική, διαρκής, εκτός χρόνου και ορίων.
Είναι μία διαδικασία που υποκινεί και παροτρύνει τον καθένα να μετακινήσει το σημείο από το οποίο κοιτάει τα πράγματα. Να «ξεκλειδώσει» τη σκέψη σου και να την ελευθερώσει από εδραιωμένους μηχανισμούς λειτουργίας.
Κι αν αυτή η διαδικασία πετύχει – πράγμα που εξαρτάται εξίσου και από τον θεραπευτή και από τον θεραπευόμενο – τότε έρχεται η στιγμή που δεν σε νοιάζει αν «θεραπεύτηκες». Αυτό που έχει σημασία είναι ότι μπορείς πια να δεις ότι χρόνια ολόκληρα ζούσες σ’ένα κλουβί.
Και το κυριότερο, ότι τα κλειδιά ήταν από την αρχή στην τσέπη σου.»

Εμπειρίες ψυχοθεραπείας.

Νομίζω πως με την τελευταία μου ανάρτηση απάντησα σε κάποια βασικά ερωτήματα που έρχονται πρώτα στον νου των περισσοτέρων ανθρώπων, όταν μιλούν για ψυχοθεραπεία.
Σίγουρα υπάρχουν και άλλα πολλά που θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλά όπως για όλες τις εμπειρίες υπάρχει ένας προσωπικός τρόπος που ο καθένας μπορεί να τις βιώσει, είχα μία ιδέα: αντί να πω περισσότερα ζήτησα από κάποιους που είχαν ήδη την εμπειρία αυτή να γράψουν αυτά που πιστεύουν και τη δική τους οπτική.
Όταν το σκέφτηκα, υπέθεσα πως δεν θα ήταν εύκολο και ίσως κάποιοι να μην ήθελαν.
Μου έκανε εντύπωση η άμεση και θετική απάντηση όλων.
Το μοναδικό κριτήριο που είχα από την αρχή για να το ζητήσω ήταν το ικανό διάστημα ολοκλήρωσης της ψυχοθεραπευτικής δουλειάς τους, ελπίζοντας μέσα από αυτό πως θα έχουν πιο κατασταλαγμένες απόψεις και αξιολογήσεις, χάρη της αποστασιοποίησης τους από τον ψυχοθεραπευτή και την διαδικασία.
Ξεκινώντας από σήμερα, παραθέτω τις επιστολές που έλαβα. Φυσικά τα ονόματα των ανθρώπων δεν είναι τα πραγματικά τους.

Πως επιλέγουμε τον δικό μας Ψ.

Αν και υπάρχουν βασικές, θεμελιώδεις θα έλεγα, διαφορές ανάμεσα σε επαγγέλματα όπως αυτό του ψυχολόγου, του κοινωνικού λειτουργού, του ψυχιάτρου και των συναφών επιστημόνων, υπάρχει ένας κοινός τόπος συνάντησης και αυτός είναι η ψυχοθεραπεία. Δεν είναι όμως ο μόνος κοινός τόπος και αυτό θα πρέπει να αναφερθεί επίσης.
Δεν θα ασχοληθώ τη στιγμή αυτή με το θέμα αλλά, επειδή είναι ένα ζήτημα για το οποίο αναρωτιώνται πολλοί, κάποια στιγμή θα γίνει ολοκληρωμένη αναφορά.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρει κάποιος που ενδιαφέρεται τα στοιχεία ενός επαγγελματία της ψυχικής υγείας και να έρθει σε επαφή μαζί του. Σε κάθε περίπτωση, ο ενδιαφερόμενος θα πρέπει με κάθε τρόπο να βεβαιωθεί ότι έχει να κάνει με σοβαρό επαγγελματία (όπως αυτό άλλωστε οφείλουμε να το κάνουμε σε κάθε αναζήτηση επαγγελματία), ο οποίος εξηγεί ικανοποιητικά τις μεθόδους που προτείνει να χρησιμοποιήσει και επικοινωνεί προσαρμοσμένα στο λεκτικό επίπεδο του άλλου.
Οι επαγγελματικοί κατάλογοι είναι ένας απλός και αρκετά συνηθισμένος πλέον τρόπος, μιας πρώτης εικόνας.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους να βρείτε τον δικό σας είναι να μάθετε γι’αυτόν από κάποιον άλλον δικό σας άνθρωπο, στον οποίο έχετε εμπιστοσύνη στην κρίση του και στην άποψή του και τον γνωρίζει είτε άμεσα από προσωπική επαφή είτε έμμεσα από ένα τρίτο πρόσωπο.
Σε κάθε περίπτωση βέβαια, θα πρέπει να έχετε εμπιστοσύνη κυρίως στη δική σας κρίση από την εικόνα που θα σχηματίσετε από τις δύο ή το πολύ τρεις πρώτες συναντήσεις.

Ένα ζήτημα που πρέπει απαραιτήτως να τεθεί από την αρχή, είναι ο χρόνος της γνωριμίας φυσικά,το πλαίσιο της συνεργασίας και η διαθεσιμότητα του χρόνου.
Η σχέση με τον ψυχοθεραπευτή, όπως άλλωστε και όλες οι σημαντικές μας διαπροσωπικές σχέσεις, θα πρέπει να στηρίζονται στην εμπιστοσύνη και στην αποδοχή. Στο σημείο αυτό να γίνει σαφής, έστω και υποκειμενική, διάκριση ανάμεσα στον "συμβιβασμό" και την "αποδοχή".

Τέλος, επειδή το κόστος της ψυχοθεραπείας σε ιδιώτη, όταν πρόκειται για μία μακράς διάρκειας θεραπεία, μπορεί να είναι σημαντικό για το δικό σας βαλάντιο, θα πρέπει επίσης να ενημερωθείτε από το ασφαλιστικό σας ταμείο, για το ύψος της κάλυψης, καθώς και για τα νοσοκομεία, κλινικές ή ιδρύματα που παρέχουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν ή με χαμηλότερο κόσμος.
Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα πρέπει να δεχόμαστε για την υγεία μας ότι είναι οικονομικότερο αλλά ότι είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στις συνολικές μας ανάγκες.

Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία.

Όσο πιο σύντομα κατανοήσουμε την σοβαρότητα της κατάστασης και κινητοποιηθούμε, τόσο πιο σύντομα θα έχουμε και αποτελέσματα, μέσω διορθωτικών αλλαγών.

Επίσης, όλες οι δυσκολίες που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε δεν έχουν την ίδια σοβαρότητα ή το ίδιο βάθος χρόνου στον οποίο σχηματίστηκαν και σίγουρα σημαντικός παράγοντας είναι η φάση ζωής ή το στάδιο εξέλιξης στο οποίο βρισκόμαστε.
Έτσι, συχνά μιλάμε για μία σύντομη ψυχοθεραπευτική παρέμβαση ή για κάποιες συναντήσεις συμβουλευτικής. Σπανιότερα πλέον υπάρχει ανάγκη για ψυχοθεραπεία μεγάλης διάρκειας, κυρίως γιατί οι σύγχρονες τεχνικές επιτρέπουν πιο σύντομη πρόοδο.

Τι είναι όμως η ψυχοθεραπεία;

Μόλις χθές άκουσα μία ασθενή μου να λέει: "...όταν ήρθα για ψυχοθεραπεία πίστευα πως είχα μία απόφαση να πάρω και ήθελα βοήθεια σε αυτό. Σύντομα κατάλαβα πως δεν ήταν αυτή η μία απόφαση που ήθελα να πάρω αλλά πως δεν ήξερα και δεν μπορούσα να πάρω καμία απόφαση."

Στην αρχή η απόφαση για την συνάντηση δείχνει πιο δύσκολη απ’ότι στην πραγματικότητα είναι. Να κάνουμε το πρώτο βήμα για την επίσκεψη είναι πάνω απ’όλα η απόφαση να αντιμετωπίσουμε τις προσωπικές δυσκολίες και να δεσμευτούμε απέναντι σ’εμάς τους ίδιους σε μία διαδικασία επίλυσης τους.

Είναι επίσης η απόφαση να εμπλακούμε ενεργά σε σημαντικές αλλαγές στη ζωή μας, οι οποίες θα μας οδηγήσουν σε εμπλουτισμό της ζωής μας. Είναι να επιλέξουμε να ωριμάσουμε και αυτό έχει ανάγκη από αρκετό κουράγιο και επιμονή, γιατί ορισμένες φορές είναι ιδιαίτερα δύσκολο.
Αυτή η απόφαση δεν είναι απλή απόφαση... Πρόκειται για μία δέσμευση απέναντι στον εαυτό μας!

Για τους λόγους αυτούς, η ψυχοθεραπεία είναι μία προσωπική διαδικασία στην οποία εμπλεκόμαστε μόνο για μας τους ίδιους. Έτσι, είναι ιδιαίτερα σημαντική η επιλογή του επαγγελματία που θα μας συντροφεύσει σε αυτό το δρόμο που διαλέξαμε.

Μεταξύ μας, οι επαγγελματίες, μιλάμε για τους «πελάτες μας», τους «ασθενείς μας»... Εκφράζοντας την προσωπική μου άποψη, την οποία τη μοιράζομαι με τους «δικούς μου», για 'μένα είναι πάνω απ’όλα συνεργάτες.

Η ψυχοθεραπευτική σχέση πιστεύω πως είναι μία επαγγελματική σχέση που στηρίζεται στη διαπροσωπική επαφή και από κοινού έχει δημιουργηθεί ένα πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέψει στον ενδιαφερόμενο να αναπτυχθεί και να δημιουργήσει, σύμφωνα με τις επιλογές του.

Βασικά ερωτήματα και απαντήσεις για την ψυχοθεραπεία. Οι συνηθέστεροι λόγοι επίσκεψης.

Είναι σχετικά σπάνιο να ζητήσει να συμβουλευτεί κάποιος έναν ψυχολόγο χωρίς να υπάρχουν πραγματικοί λόγοι και ανάγκη. Συχνά όμως δεν διαφαίνονται πλήρως από την πρώτη συνάντηση. Πρακτικά δηλαδή δεν υπάρχουν άσχετοι λόγοι για τους οποίους κάποιος προσέρχεται στο ψυχολόγο ή άλλο επαγγελματία ψυχικής υγείας – ψυχοθεραπευτή. Οι συνηθέστεροι λόγοι που αναφέρουν είναι:

۩ Οι προσωπικές δυσκολίες: «Αισθάνομαι μία μελαγχολία να με κυριεύει. Κάποιες καταστάσεις με ρίχνουν πολύ ή με τρομάζουν. Είμαι αγχωμένος και πολύ σφιγμένος. Αισθάνομαι πολύ πεσμένος. Κουράζομαι εύκολα, με το παραμικρό – έχω φορτωμένο το κεφάλι μου με διάφορες σκέψεις. Νιώθω κάτι να με πηγαίνει πίσω».
μία δοκιμασία: μπορεί να υπάρχει ανάγκη για υποστήριξη προκειμένου να ξεπεραστεί ένα γεγονός όπως ένας χωρισμός, ένα δύσκολο διαζύγιο, μία σοβαρή ασθένεια, η απώλεια της εργασίας.

۩ Διαπροσωπικές δυσκολίες: «Συχνά έχω την εντύπωση πως οι άλλοι δεν με συμπαθούν. Συνέχεια βρίσκομαι σε ένταση και σύγκρουση αλλά δεν ξέρω πώς να το επιλύσω. Αισθάνομαι απομονωμένος και έχω δυσκολία να προσαρμοστώ στη σχέση μου».
αυτογνωσία: «Θα ήθελα να γνωρίσω καλύτερα των εαυτό μου. Δεν είμαι δυστυχισμένος αλλά αναρωτιέμαι αν δίνω περισσότερη σημασία σε πράγματα που δεν αξίζουν και τόσο ενώ παραβλέπω άλλα σημαντικότερα. Θα επιθυμούσα να εμπλουτίσω τη ζωή μου και να αναπτυχθώ προσωπικά».

۩ επαναπροσανατολισμός της ζωής ή της σταδιοδρομίας: «Θέλω να αλλάξω τη ζωή μου ή να δώσω άλλη δυναμική στην καριέρα μου. Αναρωτιέμαι πως μπορώ να κάνω άλλες επιλογές που θα με οδηγήσουν σε αλλαγή της πορείας μου».

۩ Ολοένα και περισσότερο, οι άνθρωποι που προσέρχονται παρουσιάζουν ψυχικό πόνο τον οποίο βιώνουν και δεν είναι καθόλου σπάνιες οι φορές που έχουν πλέον και συμπτώματα που τους δισχαιραίνουν την καθημερινότητά τους.

Όλοι αυτοί οι λόγοι, κι ακόμη περισσότεροι, οδηγούν κάποιους σε μία επίσκεψη. Συχνά, πιστεύουμε πως μπορούμε μόνοι μας να τα καταφέρουμε ή το ότι ο χρόνος μπορεί να μας βοηθήσει και να ταχτοποιηθούν τα πράγματα από μόνα τους...
Δυστυχώς, ορισμένες φορές έχουμε υποτιμήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης ή υπερεκτιμήσει τις ικανότητές μας και μπορεί γρήγορα να χειροτερέψει προσθέτοντας επιπλέον, σε όσα μπορούμε να αντέξουμε. Η επιφόρτιση αυτή, εκτός των ψυχικών δυσκολιών, μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση προβλημάτων σωματικής φύσεως ή να χειροτερέψει μία ήδη υπάρχουσα κατάσταση.
Με τις ψυχικές διαταραχές είναι όπως… με την τερηδόνα: πρέπει να δράσουμε γρήγορα επιδιορθωτικά πριν είναι αργά και χάσουμε το δόντι.
Θέλω να πω πως, η αποκατάσταση της λειτουργικότητάς μας μπορεί και οφείλουμε να είναι άμεση, όταν φυσικά δεν έχουμε αφήσει άλλες σημαντικές εκκρεμότητες στη ζωή μας, με συνέπεια να έχει δημιουργηθεί ένας φαύλος κύκλος.

Η loggia ενός ψυχολόγου: Το θέμα της επικοινωνίας - απάντηση

Η loggia ενός ψυχολόγου: Το θέμα της επικοινωνίας - απάντηση

Βασικά ερωτήματα και απαντήσεις για την ψυχοθεραπεία. Γιατί επισκεπτόμαστε ένα ψυχοθεραπευτή;

Στις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν, ξεκινώντας από την σημερινή, έχω προσπαθήσει να μαζέψω μερικά από τα αρχικά ερωτήματα που συχνά προκύπτουν στην πρώτη επαφή μ’έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας - ψυχοθεραπευτή.

Γιατί επισκεπτόμαστε ένα ψυχοθεραπευτή;

Όλο και περισσότερο οι άνθρωποι τολμούν να μιλούν για τις προσωπικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν. Βέβαια, οι ψυχικές παθήσεις παραμένουν ένα δύσκολο θέμα για συζήτηση, έστω και αν έμμεσα πολλοί είναι αυτοί που, μιλώντας για τα συναισθήματά τους, εκφράζουν την αγωνία τους, το αδιέξοδο ή την καταθλιπτική συναισθηματική τους κατάσταση.
Αυτό που εμποδίζει συνήθως τους ανθρώπους να επισκεφθούν έναν ειδικό, για να μιλήσουν για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, είναι η ντροπή που αισθάνονται η οποία σχετίζεται με την ιδέα ότι κάποιος που θέλει να μας πλησιάσει είναι άρρωστος, αν όχι διαταραγμένος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία προκατάληψη που σχετίζεται περισσότερο με μία ηθική αντίληψη των πραγμάτων.
Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, οι κοινωνικές συνθήκες έχουν αλλάξει και αρκετοί αναγνωρίζουν πλέον πως μπορεί να υπάρχουν περίοδοι στην ανθρώπινη ζωή όπου οι δοκιμασίες είναι πιο δύσκολες ή πιο έντονες για να ξεπεραστούν χωρίς κάποια βοήθεια από έναν επαγγελματία (ψυχολόγο, ψυχοθεραπευτή, σύμβουλο, ψυχίατρο ή άλλον). Αναγνωρίζουν δηλαδή πως στην εξελικτική πορεία του ανθρώπου συμβαίνουν γεγονότα όπως το πένθος ενός θανάτου, ο χωρισμός, ο επαγγελματικός επαναπροσανατολισμός, η απώλεια μιας εργασίας και πολλά άλλα που μπορούν να παρουσιάσουν, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, κάποια ιδιαίτερη δυσκολία να ξεπεραστούν και έτσι μπορούν να οδηγήσουν σε κρίση, περισσότερο ή λιγότερο βαθιά.

Το να συμβουλευτούμε έναν επαγγελματία μπορεί να είναι στο πλαίσιο της αναζήτησης λύσης ή μπορεί ακόμη να έχει σχέση με την προσπάθεια εμπλουτισμού της ζωής μας με επίγνωση των συναισθημάτων και αυτογνωσία.
Αν εξαιρέσουμε τις επισκέψεις στα νοσοκομεία με εισαγωγές ή στα επείγοντα περιστατικά, δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά δεδομένα για τους λόγους που γίνονται οι περισσότερες επισκέψεις για συμβουλευτικούς ή ψυχοθεραπευτικούς σκοπούς.