Aline: «Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων» - Μυρτώ Κοντοβά

Η φίλη μας Aline προτείνει την ανάγνωση του βιβλίου "Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων".

Παραθέτω την επιστολή της:

"Αποφάσισα να προτείνω το βιβλίο της Μυρτώ Κόντοβα «Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων», όχι γιατί το διάβασα πρόσφατα, αλλά γιατί το θυμάμαι ακόμα. Και νομίζω ότι η αξιολόγηση της ανάμνησης μπορεί κάποιες φορές να είναι πιο έγκυρη από το ίδιο το γεγονός την ώρα που συμαβαίνει. Όσο διάβαζα το Κουβάρι, ένιωθα υπέροχα, σε μια συνεχή συναισθηματική φόρτιση με μικρή ή μεγάλη δόση μελαγχολίας. Αυτό συνέβαινε όσο το διάβαζα ή αυτή είναι η ανάμνηση που μου έχει αφήσει το βίβλιο;
Ακολουθώντας αυτή τη λογική δεν μπήκα καν στον κόπο να το ξεφυλλίσω πριν μιλήσω γι’ αυτό. Θα πω μόνο ότι θυμάμαι, που θεωρώ ότι είναι πιο σημαντικό από το σύνολο της εμπειρίας της ανάγνωσης.

Το «κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων» είναι η ιστορία του μικρού Αστρή. Ενός αστεριού που θέλει να πετύχει στις εξετάσεις που γίνονται στον ουρανό και να μπορέσει επιτέλους να ταξιδέψει στη γη. Το παραμύθι ξεκινά ανώδυνα και γλυκά. Ο κόσμος των αστεριών γεμάτος χαρακτήρες, καθημερινότητες και συναισθήματα. Ο σοφός Χειμέριος, η θλιμμένη Σελήνη, ο Άρχοντας Ουρανός είναι οι ήρωες του βιβλίου αυτού. Το παραμύθι διανθίζεται από ερωτήματα που θέτει ο μικρός Αστρής στη μαμά του. Τα ίδια ερωτήματα που ρωτήσαμε (ή που πολύ θέλουμε τώρα να ρωτήσουμε) τη δική μας μαμά. Και η ιστορία δεν είναι πια ανώδυνη όπως ένα παραμύθι, αλλά μπλεγμένη με αποχαιρετισμούς και νέα ξεκινήματα όπως η ζωή.

Η Κόντοβα γράφει στην Athens Voice τη στήλη «Μίλα μου βρώμικα» και πέρυσι υπέγραφε το σενάριο στη σειρά «Υπέροχα Πλάσματα». Ούτε η στήλη της αλλά ούτε και η σειρά θα μπορούσε να σε προϊδεάσει για το τι θα διαβάσεις. Γι’ αυτό αγάπησα το βιβλίο. Γιατί ήταν μια ανυποψίαστη επιτυχία.

Επίσης απάντησα σε αιώνια ερωτήματα που με απασχολούσαν όπως, ότι όταν συννεφιάζει ξαφνικά είναι επειδή ένα μικρό αστέρι έχυσε το ποτήρι με το γάλα του.
Και δεν κατάφερα ακόμα να απαντήσω σε άλλα όπως αυτό:
"Για πες μου λοιπόν μαμά, ποιανού είναι η θάλασσα; Ψάξε εσύ που μ' αγαπάς, ψάξε στα κουτιά με τα ζωγραφιστά τετράδια και βρες γιατί γίνονται όλα άλλ' αντ άλλων, γιατί φεύγουν οι φίλοι μου και μετά τίποτα, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, για πες μου λοιπόν εσύ που ξέρεις και πάντα όλα τα ήξερες. Είμαι αρκετός για να μ' αγαπήσουν κάποτε και 'μένα ως την άκρη του ουρανού;"

Aline

Όνειρα... Τα Επίκαιρα

...και για του λόγου το αληθές:
το πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχουν τα όνειρα καθώς και το πόσες διαφορετικές ματιές μπορούν να δεχτούν, φαίνεται και από τον φίλο μου Μάνο Σιδεράκη που είναι Βιολόγος. Έχει κάνει μία πολύ όμορφη και περιεκτική δουλειά.

Δείτε το και θα καταλάβετε:
http://taepikaira.blogspot.com/2009/02/blog-post_18.html

Όλο το ιστολόγιό του είναι καλό, αλλά αυτή η συγκυρία να βρεθούμε από το διαδίκτυο και να συνεργαστούμε με τρόπο ώστε τελικά να αδελφοποιήσουμε τα ιστολόγιά μας (και συνεπώς τις δύο διαφορετικές ματιές) δείχνει πόσο το θέμα των ΟΝΕΙΡΩΝ θα είναι πάντα ΕΠΙΚΑΙΡΟ. Είναι κάτι που πραγματικά αξίζει τον κόπο να αφιερώσετε χρόνο για διάβασμα.

Συνήθως, οι ψυχολόγοι δεν καταδέχονται το διάλογο με τις άλλες επιστήμες για κάτι που θεωρούν «δικό τους πεδίο». Το «αυτονόητο» και το «δεδομένο» που σας έλεγα.

Δεν πιστεύω όμως ότι είναι έτσι τα πράγματα. Όποιος ονειρεύεται μπορεί να πει κάτι σημαντικό Άλλωστε στη ζωή μας θα πρέπει να μάθουμε και να διαφωνούμε και να χειριζόμαστε τις διαφωνίες μας.
Σκεφτείτε το λίγο: «δεν είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνούμε όλοι".

Στην ανάρτηση αυτή, καθώς και στις επόμενες που θα ακολουθήσουν, παρουσιάζονται σοβαρές θέσεις επιστημόνων και σκέψεις ερευνητών για εμπειρίες ανθρώπων που βλέπουμε να πραγματώνονται στα όνειρα και τις μετέπειτα πράξεις των ανθρώπων που τα βίωσαν.

Ας το πάρει το ποτάμι...

Αρχικά, σκέφτηκα να μεταφέρω εδώ κάποια όνειρα, τα οποία στο περελθόν μου έχουν γράψει και δώσει ή στείλει κάποιοι άνθρωποι.
Είχα σκοπό να αναρτώ ένα την εβδομάδα.
Όμως από την πρώτη δημοσίευση ονείρου (πέρασαν μόλις έξη ημέρες) άρχισα να λαμβάνω μηνύματα με όνειρα!

Και ρωτάω: γιατί;
Από το δεύτερο άρχισα να λαμβάνω κι άλλα πολλά!

Όλα καινούργια, φρέσκα και αστραφτερά! Πανέμορφα!

Σας ευχαριστώ πολύ, όλους!
Είναι για 'μένα, σαν να μου προσφέρει κάποιος ένα φρέσκο λουλούδι από τον κήπο του.

Αναρωτιέται όμως κάποιος γιατί συμβαίνει αυτό;

-Γιατί μου τα στέλνουν; (Συνεχίστε όμως, μη σταματάτε. Με συγκινεί αφάνταστα!)
-Γιατί κάνουν ερωτήσεις; (Δεν τα δημοσιοποιώ ολόκληρα τα κείμενα, εννοείτε!)
-Γιατί θέλουν να καταλάβουν και τι θέλουν να καταλάβουν, μέσα από ένα όνειρο;
-Γιατί άλλοι βλέπουν στα όνειρα, ένα είδος προφητείας; Και άλλοι επιζητούν την επαλήθευσή τους ή την επιβεβαίωσή τους;
-Τι πιστεύουν οι άνθρωποι για τα όνειρα;
-Γιατί κάποιοι τρομάζουν και άλλοτε ανησυχούν;
-Γιατί οι άνθρωποι βλέπουν όνειρα και τι σημαίνει «βλέπουν»;
-Γιατί…; Γιατί…; Γιατί…;

Και καταρχήν γιατί τα στέλνουν σε 'μένα;

Να σας πως γιατί: γιατί ίσως το θεωρούν αυτονόητο!

Όπως και σ'ένα όνειρο: Θεωρούν δεδομένο ότι υπάρχει ερμηνεία!

Θεωρούν, επίσης, δεδομένο ότι ένας ψυχολόγος ασχολείται με τα όνειρα και μπορεί να τους πει για τον εαυτό τους, ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να πουν και πιστεύουν πως αυτό (που δεν μπορούν να πουν) ίσως να βρίσκεται στο όνειρό τους.

Να γιατί, πιστεύω πως συμβαίνει αυτό.

Να το πάρει το ποτάμι;

Αποφάσισα εδώ να δημοσιεύσω μία μικρή μόνο σειρά από όνειρα (μικρή σε σχέση με την ονειροθήκη που διαθέτω, έστω και αν έλαβα αρκετά μηνύματα ενοχλημένων που με ρωτούσαν τι θέλω να πω και γιατί δεν το λέω… «να ξεμπερδεύουμε» αυτό το λέω εγώ) για έναν και βασικό (θεωρώ) λόγο:

Να υπογραμμίσω κάτι που πιστεύω πως έχει περάσει στα ψιλά γράμματα, αν όχι εντελώς απαρατήρητο• για κάτι που το θεωρούμε δεδομένο ή αυτονόητο.

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν καλά πως μου αρέσει η δουλειά μου και πως μου αρέσει να διαλευκάνω σημεία τα οποία δείχνουν να τα περνούν (ή να τα παίρνουν) ως δεδομένα.
Πράγματι! Μου αρέσει η δουλειά μου και γιατί τη θεωρώ ανατρεπτική! Και για πολλά άλλα πλεονεκτήματα που έχει όμως.

Διασχίζωντας κάθετα ένα ποτάμι, μου αρέσει να έχουν βραχεί τα πόδια μου! Όχι γιατί είναι άμεση συνέπεια αλλά γιατί είναι η πραγματικότητα! Το λέω, ενώ είναι επίσης ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ!
Γιατί; Γιατί έχουμε ανάγκη, για την επικοινωνία μας, να ονοματίζουμε αυτά που θεωρούμε αυτονόητα. Ίσως για τους άλλους δεν είναι ή δεν είναι και τόσο.

Ο συνειρμός λοιπόν όσων παραπάνω λέω είναι "αβρόχοις ποσί".
Κρατήστε το αυτό στην άκρη και το ξαναβλέπουμε άλλη φορά, ίσως.

Ανατρεπτική, όντως η δουλειά μου, χωρίς να είναι "επιζήμια" για κανέναν. Αντίθετα, χρήσιμη και διευκολυντική ακόμη και για εκείνους που είναι δεδηλωμένα ενάντια στην ψυχοθεραπευτική παρέμβαση. Ίσως, μάλιστα, για εκείνους, ακόμη περισσότερο!

Ας το πάρει λοιπόν το ποτάμι και αφού κατάφερα, πιστεύω, να δημιουργήσω το κατάλληλο κλίμα ανυπομονησίας στους λίγους που παρακολουθούν το ιστολόγιο αυτό (πλην όμως είναι πολλοί περισσότεροι απ’όσο πίστευα στην αρχή πως μπορούν να ενδιαφερθούν) να προσπαθήσω να πώ αυτό που σκέφτομαι.

Post scriptum

Οφείλω να ενημερώσω όλους τους ιντερνετικούς μου φίλους και αναγνώστες του ιστολόγιου αυτού πως είμαι ανορθόγραφος και αυτό ενοχλεί συχνά τους άλλους - εμένα πάλι ελάχιστα. Επίσης ασύντακτος!
Πάντα με ενδιέφερε τι έχει ο άλλος να μου πει και όχι πώς μου το λέει.
Με ενδιαφέρει η σύνταξη της γλώσσας και όχι η γλώσσα της σύνταξης – αν μου επιτρέπετε.

Αλλά τα λάθη που βρίσκονται γραμμένα στα όνειρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ, όπως άλλωστε και τα όνειρα!

Φροντίζω, όταν μου έχει στείλει ένα κείμενο κάποιος, να το δημοσιεύω, από σεβασμό απέναντι στην προσωπική έκφραση, μεταφέροντας το ΑΥΤΟΛΕΞΕΙ.

Άλλωστε σε ορισμένα λάθη, βρίσκω ΝΟΗΜΑ, εγώ!

Όνειρο Νεφέλης_5

"Με τον άντρα μου προσπαθούμε χρόνια να κάνουμε παιδί. Δεν ήταν πάντα προτεραιότηττα μας, αφού η απαγγελματική αποκατάσταση ήταν αυτή που καθόριζε τον κατάλληλο χρόνο άφιξης ενός παιδιού. Όταν πλέον "μπήκε στο πρόγραμμα" διαπιστώσαμε πως η προσπάθεια αυτή μάκραινε σε χρόνο χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Απευθυνθήκαμε λοιπόν σε ειδικό ο οποίος μας παρέπεμψε στη μέθοδο της εξωσωματικής... Μια μέρα πριν από την προγραμματισμένη ωοληψία, και αφού ο γιατρός δεν μας έδινε πολλές ελπίδες γονιμοποίησης του ωαρίου, ονειρεύομαι πως βρίσκομαι σε κάποιο μικρό λόφο και κοιτώντας προς τον ουρανό βλέπω εναν μεγάλο χρυσό σταυρό περίτεχνα σχεδιασμένο στις άκρες να στέκεται ψηλά. Ξύπνησα όχι τρομαγμένη αλλά με μια ελπίδα: ίσως τελικά οι προσπαθειές μας δεν ήταν μόνο προσωπικές.

Το επόμενο πρωί ο γιατρός μας επιβεβαίωνε τηλεφωνικά πως η εξέλιξη ήταν πολύ θετική αφού η γονιμοποίηση είχε πετύχει".

Όνειρο Cecile_4

"Γνώρισα τον Πάνο σ'ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών στο Βέλγιο, απ’όπου και κατάγομαι. Από την αρχή με εντυπωσίασε ο χαρακτήρας του και το κοφτερό του μυαλό! Είναι πολύ εργατικός και έχει δουλέψει πολύ στην επιστήμη του – είναι Βιολόγος. Όμως, δεν τον έβρισκα καθόλου ερωτικό και αν και με ενδιέφερε η «διαφορετικότητά του» δεν έβρισκα τρόπο να τον προσεγγίσω.
Για την Ελλάδα δεν ήξερα τίποτα. Δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να μάθω κάτι παραπάνω απ’όσα λέγαμε στο σχολείο. Και για μένα ήταν μέχρι τότε μια γωνιά της Ευρώπης κοντά στην Ασία.
Σπούδαζα "Τεχνικές Ταπιτουργίας" και στο πρόγραμμα προβλέπονταν η επίσκεψη στην Ελλάδα και η ξενάγηση μας σε δύο – τρία μέρη: τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τη Δήλο.
Φιλοξενηθήκαμε αρχικά στη Θεσσαλονίκη και μείναμε δύο μέρες. Την επόμενη φεύγαμε για Δήλο – ένα νησί ακατοίκητο από τα αρχαία χρόνια και στην επιστροφή θα μέναμε άλλες τρεις μέρες στην Αθήνα απ’όπου και θα επιστέφαμε Βρυξέλλες.
Το δεύτερο βράδυ στη Θεσσαλονίκη είδα ένα περίεργο όνειρο το οποίο και θέλω να σας πω.
«Είμαι λέει ναυαγός σ’ένα έρημο νησί και ανεβαίνω ένα λόφο, ψάχνοντας λύση να βρω. Πίσω από το λόφο αντικρίζω μία πεδιάδα με μία σειρά από κίονες, δεξιά και αριστερά. Πάνω στους κίονες στέκονται λιοντάρια αληθινά που όταν με καταλαβαίνουν γυρίζουν και με κοιτούν απειλητικά. Φοβάμαι αλλά είμαι σίγουρη πως δεν μπορούν να πηδήξουν από τόσο ψηλά. Έχω ζαλιστεί από τον ήλιο και δεν είμαι σίγουρη ότι πρέπει να πιστεύω αυτό που βλέπω με τα μάτια μου.
Στο βάθος βλέπω ένα αυτοκίνητο μαύρο και μόλις που μπορώ να διακρίνω τον Πάνο που με φωνάζει να βγιαστώ για να φύγουμε.
Πρέπει να διασχίζω την κοιλάδα με τα λιοντάρια και αρχίζω να τρέχω. Στο βάθος βλέπω μια γυναίκα με σώμα λιοντάρι και με φτερά που μοιάζει με τέρας να βγαίνει από μία πυραμίδα.
Μου θυμίζει το λιοντάρι της Βενετίας και φωνάζω στον Πάνο να προσέξει γιατί το τέρας τρέχει καταπάνω του. Εκείνος μου λέει, «μη φοβάσαι, είμαι έλληνας εγώ, ξέρω τι θα με ρωτήσει». Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί αλλά του έχω εμπιστοσύνη. Τρέχω αλλά σκοντάφτω και πέφτω σ’έναν από τους κίονες και αρχίζουν όλοι να γκρεμίζονται σαν ντόμινο, ο ένας μετά τον άλλο.
Τα λιοντάρια τρομάζουν και φεύγουν τρέχοντας.
Όταν επιτέλους φτάνω κοντά, το τέρας βγάζει μια κραυγή σαν κοράκι και φεύγει πετώντας.
Ο Πάνος με πιάνει από το χέρι και με βάζει μέσα στο αυτοκίνητο.
Όταν με αγγίζει μου έρχονται ρίγη στο σώμα και όταν κάθομαι στο κάθισμα του αυτοκινήτου, έρχεται η κορύφωση!
Ο Πάνος βάζει την πρώτη και φεύγουμε με απίστευτη ταχύτητα.

Την επόμενη μέρα μίλησα με τον Πάνο για το περίεργο αυτό όνειρό μου. Δεν είμαι σίγουρή γιατί το έκανα. Με πήρε στην αγκαλιά του τρυφερά, δεν γέλασε καθόλου όπως το φοβόμουν, και μου είπε πως και εκείνος νιώθει το ίδιο για μένα.

Από τότε έχουν περάσει 8 χρόνια και είμαι παντρεμένη και χιλιοευτυχισμένη με τον Πάνο. Μένουμε και εργαζόμαστε στην Θεσσαλονίκη.
Το όνειρο αυτό ποτέ μου δεν το ξέχασα αλλά ένα όνειρο που είδα το βράδυ της περασμένης πρωτοχρονιάς μου το θύμισε πάλι. Σαν να ήταν η συνέχειά του.
Έμαθα τώρα πως το τέρας εκείνο ήταν η «Σφίγγα του Οιδίποδα». Την είδα στο όνειρό μου πάλι να μας αφήνει ένα καλάθι. Δέκα μέρες αργότερα κατάλαβα ότι ήμουν έγγειος!

Τι Τρέχει με τα όνειρα; Πως είναι δυνατό να συμβάινουν αυτά και να παίζουν ρόλο στη ζωή μου;

Αν σας έλεγα κάποια πράγματα για μένα και την ιστορία μου ίσως να καταλαβαίνατε περισσότερα.

…"

Η Μαρία προτείνει Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay)

Η Μαρία, συνάδελφος ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια, μας προτείνει το συγγραφέα Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay).

Έτσι σκέφτηκα να ανοίξουμε μία νέα κάρτα στο blog, με προτεινόμενα βιβλία.

Ο Χ.Μπουκάι είναι ψυχοθεραπευτής ενηλίκων, ζευγαριών και ομάδων της σχολής Γκεστάλτ, ο οποίος όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- είκοσι μία γλώσσες και να τοποθετούνται πρώτα στις λίστες των ευπώλητων κάθε χώρας.

Το "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ" είναι ένα από τα τρία βιβλία του που έχουν μεταφραστεί και στα ελληνά, όπως και το "ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ". Το εργαλείο που χρησιμοποιεί σε αυτά τα δύο βιβλία είναι η τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που θα ήθελες να βαδίσεις και δεν πίστευες ότι υπάρχουν...

Για τους ισπανόφωνους, εδώ θα βρείτε μία βιντεο-ιστορία του.
http://www.youtube.com/watch?v=01OEenJQzzM&feature=related