Να το πάρει το ποτάμι;

Αποφάσισα εδώ να δημοσιεύσω μία μικρή μόνο σειρά από όνειρα (μικρή σε σχέση με την ονειροθήκη που διαθέτω, έστω και αν έλαβα αρκετά μηνύματα ενοχλημένων που με ρωτούσαν τι θέλω να πω και γιατί δεν το λέω… «να ξεμπερδεύουμε» αυτό το λέω εγώ) για έναν και βασικό (θεωρώ) λόγο:

Να υπογραμμίσω κάτι που πιστεύω πως έχει περάσει στα ψιλά γράμματα, αν όχι εντελώς απαρατήρητο• για κάτι που το θεωρούμε δεδομένο ή αυτονόητο.

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν καλά πως μου αρέσει η δουλειά μου και πως μου αρέσει να διαλευκάνω σημεία τα οποία δείχνουν να τα περνούν (ή να τα παίρνουν) ως δεδομένα.
Πράγματι! Μου αρέσει η δουλειά μου και γιατί τη θεωρώ ανατρεπτική! Και για πολλά άλλα πλεονεκτήματα που έχει όμως.

Διασχίζωντας κάθετα ένα ποτάμι, μου αρέσει να έχουν βραχεί τα πόδια μου! Όχι γιατί είναι άμεση συνέπεια αλλά γιατί είναι η πραγματικότητα! Το λέω, ενώ είναι επίσης ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ!
Γιατί; Γιατί έχουμε ανάγκη, για την επικοινωνία μας, να ονοματίζουμε αυτά που θεωρούμε αυτονόητα. Ίσως για τους άλλους δεν είναι ή δεν είναι και τόσο.

Ο συνειρμός λοιπόν όσων παραπάνω λέω είναι "αβρόχοις ποσί".
Κρατήστε το αυτό στην άκρη και το ξαναβλέπουμε άλλη φορά, ίσως.

Ανατρεπτική, όντως η δουλειά μου, χωρίς να είναι "επιζήμια" για κανέναν. Αντίθετα, χρήσιμη και διευκολυντική ακόμη και για εκείνους που είναι δεδηλωμένα ενάντια στην ψυχοθεραπευτική παρέμβαση. Ίσως, μάλιστα, για εκείνους, ακόμη περισσότερο!

Ας το πάρει λοιπόν το ποτάμι και αφού κατάφερα, πιστεύω, να δημιουργήσω το κατάλληλο κλίμα ανυπομονησίας στους λίγους που παρακολουθούν το ιστολόγιο αυτό (πλην όμως είναι πολλοί περισσότεροι απ’όσο πίστευα στην αρχή πως μπορούν να ενδιαφερθούν) να προσπαθήσω να πώ αυτό που σκέφτομαι.

Post scriptum

Οφείλω να ενημερώσω όλους τους ιντερνετικούς μου φίλους και αναγνώστες του ιστολόγιου αυτού πως είμαι ανορθόγραφος και αυτό ενοχλεί συχνά τους άλλους - εμένα πάλι ελάχιστα. Επίσης ασύντακτος!
Πάντα με ενδιέφερε τι έχει ο άλλος να μου πει και όχι πώς μου το λέει.
Με ενδιαφέρει η σύνταξη της γλώσσας και όχι η γλώσσα της σύνταξης – αν μου επιτρέπετε.

Αλλά τα λάθη που βρίσκονται γραμμένα στα όνειρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ, όπως άλλωστε και τα όνειρα!

Φροντίζω, όταν μου έχει στείλει ένα κείμενο κάποιος, να το δημοσιεύω, από σεβασμό απέναντι στην προσωπική έκφραση, μεταφέροντας το ΑΥΤΟΛΕΞΕΙ.

Άλλωστε σε ορισμένα λάθη, βρίσκω ΝΟΗΜΑ, εγώ!

Όνειρο Νεφέλης_5

"Με τον άντρα μου προσπαθούμε χρόνια να κάνουμε παιδί. Δεν ήταν πάντα προτεραιότηττα μας, αφού η απαγγελματική αποκατάσταση ήταν αυτή που καθόριζε τον κατάλληλο χρόνο άφιξης ενός παιδιού. Όταν πλέον "μπήκε στο πρόγραμμα" διαπιστώσαμε πως η προσπάθεια αυτή μάκραινε σε χρόνο χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Απευθυνθήκαμε λοιπόν σε ειδικό ο οποίος μας παρέπεμψε στη μέθοδο της εξωσωματικής... Μια μέρα πριν από την προγραμματισμένη ωοληψία, και αφού ο γιατρός δεν μας έδινε πολλές ελπίδες γονιμοποίησης του ωαρίου, ονειρεύομαι πως βρίσκομαι σε κάποιο μικρό λόφο και κοιτώντας προς τον ουρανό βλέπω εναν μεγάλο χρυσό σταυρό περίτεχνα σχεδιασμένο στις άκρες να στέκεται ψηλά. Ξύπνησα όχι τρομαγμένη αλλά με μια ελπίδα: ίσως τελικά οι προσπαθειές μας δεν ήταν μόνο προσωπικές.

Το επόμενο πρωί ο γιατρός μας επιβεβαίωνε τηλεφωνικά πως η εξέλιξη ήταν πολύ θετική αφού η γονιμοποίηση είχε πετύχει".

Όνειρο Cecile_4

"Γνώρισα τον Πάνο σ'ένα πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών στο Βέλγιο, απ’όπου και κατάγομαι. Από την αρχή με εντυπωσίασε ο χαρακτήρας του και το κοφτερό του μυαλό! Είναι πολύ εργατικός και έχει δουλέψει πολύ στην επιστήμη του – είναι Βιολόγος. Όμως, δεν τον έβρισκα καθόλου ερωτικό και αν και με ενδιέφερε η «διαφορετικότητά του» δεν έβρισκα τρόπο να τον προσεγγίσω.
Για την Ελλάδα δεν ήξερα τίποτα. Δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να μάθω κάτι παραπάνω απ’όσα λέγαμε στο σχολείο. Και για μένα ήταν μέχρι τότε μια γωνιά της Ευρώπης κοντά στην Ασία.
Σπούδαζα "Τεχνικές Ταπιτουργίας" και στο πρόγραμμα προβλέπονταν η επίσκεψη στην Ελλάδα και η ξενάγηση μας σε δύο – τρία μέρη: τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τη Δήλο.
Φιλοξενηθήκαμε αρχικά στη Θεσσαλονίκη και μείναμε δύο μέρες. Την επόμενη φεύγαμε για Δήλο – ένα νησί ακατοίκητο από τα αρχαία χρόνια και στην επιστροφή θα μέναμε άλλες τρεις μέρες στην Αθήνα απ’όπου και θα επιστέφαμε Βρυξέλλες.
Το δεύτερο βράδυ στη Θεσσαλονίκη είδα ένα περίεργο όνειρο το οποίο και θέλω να σας πω.
«Είμαι λέει ναυαγός σ’ένα έρημο νησί και ανεβαίνω ένα λόφο, ψάχνοντας λύση να βρω. Πίσω από το λόφο αντικρίζω μία πεδιάδα με μία σειρά από κίονες, δεξιά και αριστερά. Πάνω στους κίονες στέκονται λιοντάρια αληθινά που όταν με καταλαβαίνουν γυρίζουν και με κοιτούν απειλητικά. Φοβάμαι αλλά είμαι σίγουρη πως δεν μπορούν να πηδήξουν από τόσο ψηλά. Έχω ζαλιστεί από τον ήλιο και δεν είμαι σίγουρη ότι πρέπει να πιστεύω αυτό που βλέπω με τα μάτια μου.
Στο βάθος βλέπω ένα αυτοκίνητο μαύρο και μόλις που μπορώ να διακρίνω τον Πάνο που με φωνάζει να βγιαστώ για να φύγουμε.
Πρέπει να διασχίζω την κοιλάδα με τα λιοντάρια και αρχίζω να τρέχω. Στο βάθος βλέπω μια γυναίκα με σώμα λιοντάρι και με φτερά που μοιάζει με τέρας να βγαίνει από μία πυραμίδα.
Μου θυμίζει το λιοντάρι της Βενετίας και φωνάζω στον Πάνο να προσέξει γιατί το τέρας τρέχει καταπάνω του. Εκείνος μου λέει, «μη φοβάσαι, είμαι έλληνας εγώ, ξέρω τι θα με ρωτήσει». Δεν καταλαβαίνω τι εννοεί αλλά του έχω εμπιστοσύνη. Τρέχω αλλά σκοντάφτω και πέφτω σ’έναν από τους κίονες και αρχίζουν όλοι να γκρεμίζονται σαν ντόμινο, ο ένας μετά τον άλλο.
Τα λιοντάρια τρομάζουν και φεύγουν τρέχοντας.
Όταν επιτέλους φτάνω κοντά, το τέρας βγάζει μια κραυγή σαν κοράκι και φεύγει πετώντας.
Ο Πάνος με πιάνει από το χέρι και με βάζει μέσα στο αυτοκίνητο.
Όταν με αγγίζει μου έρχονται ρίγη στο σώμα και όταν κάθομαι στο κάθισμα του αυτοκινήτου, έρχεται η κορύφωση!
Ο Πάνος βάζει την πρώτη και φεύγουμε με απίστευτη ταχύτητα.

Την επόμενη μέρα μίλησα με τον Πάνο για το περίεργο αυτό όνειρό μου. Δεν είμαι σίγουρή γιατί το έκανα. Με πήρε στην αγκαλιά του τρυφερά, δεν γέλασε καθόλου όπως το φοβόμουν, και μου είπε πως και εκείνος νιώθει το ίδιο για μένα.

Από τότε έχουν περάσει 8 χρόνια και είμαι παντρεμένη και χιλιοευτυχισμένη με τον Πάνο. Μένουμε και εργαζόμαστε στην Θεσσαλονίκη.
Το όνειρο αυτό ποτέ μου δεν το ξέχασα αλλά ένα όνειρο που είδα το βράδυ της περασμένης πρωτοχρονιάς μου το θύμισε πάλι. Σαν να ήταν η συνέχειά του.
Έμαθα τώρα πως το τέρας εκείνο ήταν η «Σφίγγα του Οιδίποδα». Την είδα στο όνειρό μου πάλι να μας αφήνει ένα καλάθι. Δέκα μέρες αργότερα κατάλαβα ότι ήμουν έγγειος!

Τι Τρέχει με τα όνειρα; Πως είναι δυνατό να συμβάινουν αυτά και να παίζουν ρόλο στη ζωή μου;

Αν σας έλεγα κάποια πράγματα για μένα και την ιστορία μου ίσως να καταλαβαίνατε περισσότερα.

…"

Η Μαρία προτείνει Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay)

Η Μαρία, συνάδελφος ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια, μας προτείνει το συγγραφέα Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay).

Έτσι σκέφτηκα να ανοίξουμε μία νέα κάρτα στο blog, με προτεινόμενα βιβλία.

Ο Χ.Μπουκάι είναι ψυχοθεραπευτής ενηλίκων, ζευγαριών και ομάδων της σχολής Γκεστάλτ, ο οποίος όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- είκοσι μία γλώσσες και να τοποθετούνται πρώτα στις λίστες των ευπώλητων κάθε χώρας.

Το "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ" είναι ένα από τα τρία βιβλία του που έχουν μεταφραστεί και στα ελληνά, όπως και το "ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ". Το εργαλείο που χρησιμοποιεί σε αυτά τα δύο βιβλία είναι η τέχνη της αφήγησης μιας ιστορίας που σου ανοίγει πόρτες αγνοημένες, δυνατότητες που δεν τις είχες φανταστεί, δρόμους που θα ήθελες να βαδίσεις και δεν πίστευες ότι υπάρχουν...

Για τους ισπανόφωνους, εδώ θα βρείτε μία βιντεο-ιστορία του.
http://www.youtube.com/watch?v=01OEenJQzzM&feature=related

Όνειρο Μίρκας_3

"Ξυπνάω ξαφνικά στο κρεβάτι μου και σηκώνομαι. Βγαίνω από το δωμάτιό μου και αντιλαμβάνομαι πως δεν είμαι σπίτι μου. Αλλά δεν είμαι σε ξένο σπίτι γιατί βλέπω πως υπάρχει στο χολ ένα παράθυρο που άλλοτε δεν υπήρχε εκεί.
Μέσα από το παράθυρο μπορώ να ξεχωρίσω τη θέα ενός πάρκου με δέντρα και ένα σιντριβάνι και γύρω του μία λίμνη που δεν βλέπω το τέλος της – τόσο μεγάλη είναι.
Πουλιά έχουν σταθεί και πίνουν νερό από το σιντριβάνι και ένας όμορφος ερωδιός πετάει ψηλά αλλά όταν βουτάει προς τα κάτω με τρομάζει.
Με το μεγάλο ράμφος του στέκεται απειλητικά απέναντί μου και τότε… πετάγομαι από τον ύπνο μου, ιδρωμένη και με τους παλμούς μου να τους αισθάνομαι έντονους στο λαιμό μου…"

Όνειρο Άννας_2

"Ξυπνώ από έναν θόρυβο που δεν έχω καταλάβει τι ήταν και πετάγομαι από το κρεβάτι μου. Τραβώ την κουρτίνα και βλέπω έξω να κάνει δυνατό αέρα και να βρέχει τόσο δυνατά που με δυσκολία μπορώ να διακρίνω το απέναντι σπίτι από το νερό που πέφτει πάνω στο τζάμι.
Δεν έχω καταλάβει ακόμη τι ήταν αυτός ο θόρυβος που με ξύπνησε και πάω στην εξώπορτα. Ανοίγοντάς την αντικρίζω σε ημικυκλικό σχηματισμό και σε δύο ύψη διαφορετικά, μια σειρά από 14 βαρέλια κρασιού. Ότι μπορώ να διακρίνω μέσα στο σκοτάδι… Μου έρχεται μια μυρωδιά παστού κρέατος και δεξιά βλέπω ένα τραπέζι ταβέρνας στρωμένο για δύο.
Κλείνω την πόρτα, έκπληκτη από το σουρεαλιστικό σκηνικό και με σιγουριά πως αν την ξανανοίξω όλα θα πάνε καλά.
Τη δεύτερη φορά, πίσω από την πόρτα του σπιτιού μου αντικρίζω ένα χιονισμένο τοπίο: μια αυλή με φράχτη καλυμμένο από το χιόνι και σε μία άκρη, στο ίδιο σημείο που ήταν πριν το τραπέζι, ένα πηγάδι! Τρομάζω και κλείνω δυνατά την πόρτα.
Τελικά, είμαι σίγουρη πως πρέπει να ανοίξω για τρίτη και τελευταία φορά την πόρτα, έτσι θα ταχτοποιόντουσαν όλα, αλλά δεν προλαβαίνω γιατί ξυπνώ με ανησυχία στο κρεβάτι μου και σηκώνομαι να φτιάξω ένα καφέ.
Εκείνη τη στιγμή μου έρχεται στο μυαλό η φράση «τρίτη και φαρμακερή…» ή κάτι σχετικό, δεν θυμάμαι ακριβώς.
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το αλλόκοτο όνειρο τι μπορεί να σημαίνει και μου δημιουργεί κάποια ανησυχία."

Όνειρο Ανδρέα_1

"Είμαι με μία γυναίκα, πολύ δικιά μου, σ'ενα πάρκο και το εξερευνούμε.
Δείχνει να το ξέρει καλά γιατί με πλησιάζει σ'ένα δένδρο - "κλαίσουσα"
- "Τι εννοείς κλέουσα"; ρωτάω
και το χαϊδεύει κι εκείνο στάζει από ικανοποίηση... Δίνοντας την εντύπωση μιας πυκνής βροχής "δακρύων".

Μένω έκθαυμβος από το φαινόμενο και εκείνη μου λέει: - "είδες; βλέπεις το αποτέλεσμα!;" σαν να μην το περίμενε κι εκείνη να είναι τόσο εύκολο αλλά ενώ ήξερε τι θα προκαλέσει - γι'αυτό με πήγε εκεί."